مدل یابی ساختاری رابطه حمایت اجتماعی ادراک شده، احساس تعلق و سلامت روان

سلامت روان به عنوان یکی از مهم ترین شاخص های رفاه فردی و اجتماعی، نقش بسزایی در کیفیت زندگی، عملکرد فردی و تعاملات اجتماعی دارد. پژوهش حاضر با هدف مدل یابی ساختاری رابطه میان حمایت اجتماعی ادراک شده، احساس تعلق و سلامت روان انجام شد. این مطالعه به بررسی مسیرهای مستقیم و غیرمستقیم اثرگذاری حمایت اجتماعی بر سلامت روان و نقش میانجی احساس تعلق پرداخته است. اهمیت این پژوهش از آنجا ناشی می شود که علی رغم شناسایی اثرات حمایت اجتماعی بر سلامت روان در مطالعات پیشین، مکانیسم های میانجی و ساختار پیچیده روابط میان این متغیرها کمتر مورد توجه قرار گرفته است.در این پژوهش، حمایت اجتماعی ادراک شده به عنوان متغیر پیش بینی کننده، سلامت روان به عنوان متغیر ملاک و احساس تعلق به عنوان متغیر میانجی در نظر گرفته شد. بررسی پیشینه و مبانی نظری پژوهش نشان داد که حمایت اجتماعی از طریق ایجاد حس امنیت، کاهش فشارهای روانی و افزایش تاب آوری روانی، نقش موثری در ارتقای سلامت روان دارد. همچنین، احساس تعلق اجتماعی توانایی فرد را در مقابله با چالش ها افزایش می دهد و می تواند مسیر اثرگذاری حمایت اجتماعی بر سلامت روان را تقویت کند.یافته های این پژوهش نشان می دهد که حمایت اجتماعی ادراک شده اثر مستقیم مثبت و معناداری بر سلامت روان دارد و علاوه بر آن، از طریق افزایش احساس تعلق نیز سلامت روان را بهبود می بخشد. این نتایج بیانگر اهمیت تقویت شبکه های حمایتی، ایجاد روابط اجتماعی مثبت و تقویت حس تعلق فرد به خانواده، گروه های اجتماعی و جامعه است.به طور کلی، مدل ارائه شده در این مطالعه می تواند پایه ای علمی برای طراحی مداخلات روانشناختی و اجتماعی باشد که هدف آن ارتقای سلامت روان و رفاه روانی افراد است. این پژوهش همچنین شکاف های موجود در تحقیقات پیشین را پر می کند و راهنمایی برای مطالعات آینده در حوزه روابط اجتماعی و روانشناختی فراهم می آورد.

کلیدواژه ها:

حمایت اجتماعی ادراک شده ، احساس تعلق اجتماعی ، سلامت روان ، مدل یابی ساختاری ، تاب آوری روانی