مطالعه تطبیقی دوخت سنتی و صنعتی در بهینه سازی زمان و هزینه تولید

دوخت پوشاک، چه در قالب سنتی و چه صنعتی، همواره به عنوان یکی از بخش های حیاتی صنعت مد و پوشاک، نیازمند بهینه سازی زمان و هزینه تولید بوده است. دوخت سنتی با تکیه بر مهارت های فردی و تجربه خیاط، کیفیت و ظرافت بالایی ارائه می دهد اما محدودیت های قابل توجهی در سرعت و ظرفیت تولید دارد. از سوی دیگر، دوخت صنعتی با بهره گیری از ماشین آلات پیشرفته و خطوط تولید مکانیزه، توانایی تولید سریع و انبوه را فراهم می کند، اگرچه در برخی موارد انعطاف پذیری و دقت جزئیات کاهش می یابد. مطالعه حاضر با هدف بررسی تطبیقی دو روش سنتی و صنعتی و تحلیل مزایا و معایب هر یک انجام شده است تا راهکارهایی برای بهینه سازی زمان و هزینه ارائه شود. یافته ها نشان می دهد که ترکیب هوشمندانه روش های سنتی و صنعتی می تواند همزمان منجر به افزایش بهره وری، کاهش هزینه ها و حفظ کیفیت مطلوب محصول نهایی شود. واژگان کلیدی: دوخت سنتی، دوخت صنعتی، بهینه سازی تولید، کاهش هزینه، بهره وری