روایت نقش معلم در تقویت اعتمادبه نفس دانش آموزان ابتدایی

اعتمادبه نفس یکی از مولفه های اساسی رشد شخصیتی و تحصیلی دانش آموزان دوره ابتدایی است که شکل گیری آن تا حد زیادی تحت تاثیر محیط مدرسه و به ویژه نقش معلم قرار دارد. سال های ابتدایی آموزش، دوره ای حساس در شکل گیری خودپنداره کودک به شمار می آید و تجربه های آموزشی این دوره می توانند زمینه ساز اعتمادبه نفس پایدار یا بالعکس، احساس ناتوانی و خودکم بینی شوند. این نوشتار با رویکردی نیمه روایی–تحلیلی، به بررسی نقش معلم در تقویت اعتمادبه نفس دانش آموزان ابتدایی می پردازد. در بخش روایی، موقعیت های واقعی کلاس درس و تعامل های معلم–دانش آموز توصیف شده و در بخش تحلیلی، این موقعیت ها بر اساس اصول روان شناسی تربیتی تفسیر می شوند. یافته های این نوشتار نشان می دهد که شناخت تفاوت های فردی، ارائه بازخورد سازنده، ایجاد رابطه عاطفی امن، احترام به احساسات دانش آموزان و ایفای نقش الگویی توسط معلم، از مهم ترین عوامل موثر در رشد اعتمادبه نفس کودکان هستند. نتایج حاکی از آن است که اعتمادبه نفس دانش آموزان نه در موفقیت های تحصیلی صرف، بلکه در تجربه دیده شدن، شنیده شدن و پذیرفته شدن در فضای کلاس درس شکل می گیرد و معلم نقشی محوری در این فرایند ایفا می کند.

کلیدواژه ها:

معلم ، اعتمادبه نفس ، دانش آموزان ابتدایی ، رابطه معلم و دانش آموز ، بازخورد آموزشی ، روان شناسی تربیتی