مرکزیت دوباره در حوزه مدیریت آموزشی: تعلیم و تربیت مبتنی بر رهبری

بازگشت مرکزیت به حوزه مدیریت آموزشی و تاکید بر تعلیم و تربیت مبتنی بر رهبری از مهم ترین تحولات رویکردی در نظام های آموزشی معاصر به شمار می آید. این تغییر نگرش بر این فرض استوار است که مدیریت آموزشی تنها مجموعه ای از فرآیندهای اجرایی و اداری نیست؛ بلکه قلب تپنده نظام تربیتی است که می تواند مسیر شکل گیری یادگیری، هویت حرفه ای معلمان و کیفیت تجربه آموزشی را تعیین کند. در چارچوب این رویکرد، رهبر آموزشی به جای ایفای نقش یک مدیر صرف، به فردی تبدیل می شود که قادر است چشم انداز بسازد، انگیزه ایجاد کند، معلم را توانمند سازد و فضای یادگیری را به محیطی پویا و مشارکتی تبدیل نماید. در این مقاله تلاش شده است با بهره گیری از ادبیات نظری و تحلیل های مرتبط، مفهوم مرکزیت دوباره در مدیریت آموزشی تبیین شود و اهمیت رهبری تربیتی به عنوان محرک تحول در مدارس و موسسات آموزشی مورد واکاوی قرار گیرد. یافته های نظری بیان می کند که چنین بازنگری، به ایجاد یک نظام یادگیری انسان محور می انجامد که در آن معلم، دانش آموز و رهبر آموزشی به صورت شبکه ای در تعامل اند و نتیجه این تعامل، ارتقای کیفیت آموزشی، افزایش انگیزه های حرفه ای و رشد قابلیت های یادگیری در کل سازمان آموزشی است.واژگان کلیدی:مدیریت آموزشی – رهبری تربیتی – تحول آموزش