رابطه خودکارآمدی و استمرار در ورزش در دانش آموزان متوسطه دوم

هدف از این پژوهش بررسی رابطه میان خودکارآمدی و استمرار در فعالیت های ورزشی دانش آموزان متوسطه دوم شهر همدان در سال تحصیلی ۱۴۰۴–۱۴۰۵ بود. با توجه به اهمیت نقش فعالیت بدنی در سلامت جسمانی و روانی نوجوانان و همچنین نقش باورهای انگیزشی نظیر خودکارآمدی در تداوم ورزش، این پژوهش تلاش کرد تا ابعاد مختلف این رابطه را به طور جامع مورد بررسی قرار دهد. روش پژوهش توصیفی–همبستگی بود و جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان متوسطه دوم شهر همدان بود که از میان آن ها ۳۰۰ نفر با روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای انتخاب شدند. ابزارهای اندازه گیری شامل پرسشنامه استاندارد خودکارآمدی و پرسشنامه استمرار در ورزش بود که روایی و پایایی آن ها در مطالعات پیشین تایید شده است.یافته ها نشان داد میانگین خودکارآمدی دانش آموزان در سطح نسبتا مطلوبی قرار دارد و میزان استمرار آنان در ورزش نیز در حد متوسط تا نسبتا بالا گزارش شد. نتایج تحلیل همبستگی پیرسون نشان داد که بین خودکارآمدی و استمرار در ورزش رابطه مثبت و معناداری وجود دارد؛ به طوری که افزایش باورهای توانمندی فردی با افزایش تداوم فعالیت بدنی همراه بود. همچنین تحلیل رگرسیون نشان داد که خودکارآمدی توانایی پیش بینی معنادار بخشی از استمرار ورزشی دانش آموزان را دارد. از سوی دیگر، تفاوت های معناداری میان دختران و پسران در میزان استمرار ورزش مشاهده شد، اما مقطع تحصیلی نقش معناداری در خودکارآمدی و استمرار ورزشی نداشت.به طور کلی، نتایج پژوهش نشان می دهد که خودکارآمدی یکی از مهم ترین عوامل روان شناختی موثر بر تداوم فعالیت ورزشی در نوجوانان است. بنابراین، طراحی برنامه های آموزشی و ورزشی مبتنی بر تقویت باورهای توانمندی فردی می تواند نقش مهمی در افزایش انگیزه و استمرار ورزش در دانش آموزان ایفا کند. یافته های این پژوهش می تواند راهنمایی برای مربیان تربیت بدنی، معلمان، والدین و برنامه ریزان آموزشی جهت توسعه سبک زندگی فعال و سالم در نوجوانان باشد.

کلیدواژه ها:

خودکارآمدی ، استمرار در ورزش ، دانش آموزان ، فعالیت بدنی ، نوجوانان.