رهبری مبتنی بر مربیگری و تاثیر آن بر عملکرد و انگیزه کارکنان در سازمان های آموزشی

تحول در ماهیت سازمان های آموزشی و افزایش پیچیدگی وظایف آن ها، ضرورت بازاندیشی در الگوهای رهبری را بیش از پیش برجسته کرده است. در این میان، رهبری مبتنی بر مربیگری به عنوان رویکردی نوین و انسان محور، مورد توجه پژوهشگران حوزه مدیریت و تعلیم وتربیت قرار گرفته است. این سبک رهبری با تمرکز بر توانمندسازی، یادگیری مستمر، تعامل اثربخش و توسعه فردی کارکنان، تلاش می کند از ظرفیت های درونی نیروی انسانی برای ارتقای عملکرد سازمانی بهره گیرد. هدف مقاله حاضر، تبیین مفهومی رهبری مبتنی بر مربیگری و بررسی نقش آن در بهبود عملکرد و افزایش انگیزه کارکنان در سازمان های آموزشی است. در این راستا، ابتدا به تشریح مبانی نظری رهبری مربی محور پرداخته می شود و سپس سازوکارهای اثرگذاری این سبک رهبری بر عملکرد شغلی و انگیزش کارکنان تحلیل می گردد. مرور پژوهش های پیشین نشان می دهد که رهبری مبتنی بر مربیگری از طریق تقویت خودکارآمدی، افزایش احساس شایستگی، ارتقای تعهد سازمانی و ایجاد فضای اعتماد و حمایت، می تواند به بهبود کیفیت عملکرد و افزایش انگیزه در کارکنان آموزشی منجر شود. نتایج این مطالعه می تواند برای مدیران و رهبران سازمان های آموزشی در جهت انتخاب سبک های رهبری اثربخش و متناسب با اقتضائات عصر حاضر، راهگشا باشد.واژگان کلیدی:رهبری مبتنی بر مربیگری، عملکرد کارکنان، انگیزه شغلی