تحلیل تطبیقی روش های حل اختلاف در قراردادهای بین المللی ساخت و ساز

قراردادهای بین المللی ساخت و ساز به دلیل ماهیت پیچیده فنی، ارزش مالی بالا، طولانی بودن مدت اجرا و تعدد ذی نفعان، به طور ذاتی مستعد بروز اختلافات حقوقی و قراردادی هستند. تفاوت نظام های حقوقی، تنوع فرهنگ های تجاری، نوسانات اقتصادی، تغییرات مقرراتی و شرایط غیرقابل پیش بینی، دامنه و شدت این اختلافات را در سطح بین المللی تشدید می کند. ازاین رو، انتخاب سازوکار مناسب برای حل اختلاف، یکی از حیاتی ترین بخش های طراحی و تنظیم این قراردادها محسوب می شود. مقاله حاضر با رویکردی تحلیلی و تطبیقی، مهم ترین روش های حل اختلاف در قراردادهای بین المللی ساخت و ساز، شامل داوری بین المللی، دادرسی قضایی، هیات های حل اختلاف (DAB/DB)، میانجی گری و سایر روش های جایگزین حل اختلاف را بررسی می کند. تمرکز اصلی پژوهش بر مقایسه کارآمدی، انعطاف پذیری، سرعت، هزینه و قابلیت اجرای آرای صادره در هر یک از این روش ها است. نتایج تحقیق نشان می دهد که گرایش نظام های قراردادی نوین، به ویژه در قالب قراردادهای نمونه ای مانند فیدیک، به سمت استفاده از سازوکارهای چندلایه حل اختلاف و ترکیب روش های غیرقضایی و قضایی سوق یافته است؛ امری که می تواند نقش مهمی در کاهش ریسک های حقوقی و افزایش امنیت سرمایه گذاری در پروژه های بین المللی ساخت و ساز ایفا کند.

کلیدواژه ها:

قراردادهای بین المللی ساخت و ساز ، حل اختلاف ، داوری بین المللی ، فیدیک ، روش های جایگزین حل اختلاف (ADR)