تبیین ویژگی های شهر دوستدار کودک مبتنی بر تجارب شهری کودک مدار

شهرهای دوستدار کودک به شهرهایی اطلاق می شود که حقوق کودکان را به طور کامل محترم می شمارند. این مفهوم از کنوانسیون حقوق کودک سازمان ملل نشات گرفته است. شهر دوستدار کودک به عنوان یک مفهوم بسیار مهم و جامع در مدیریت شهری و حقوق کودکان معرفی می شود. این پژوهش با هدف تبیین ویژگی های محله دوستدار کودک مبتنی بر تجارب شهری کودک مدار انجام شده است. مطالعه حاضر از نوع تحقیقات کاربردی است که با استفاده از روش های اسنادی و مطالعات کتابخانه ای به بررسی تجارب موفق در ایران و جهان پرداخته است. نتایج پژوهش به شناسایی چهار بعد اصلی در طراحی محله دوستدار کودک منجر شده است: (۱) نظام فعالیت و کاربری (۲) نظام فرم، کالبدی (۳) نظام حرکت و دسترسی و (۴) نظام فضاهای همگانی. همچنین ویژگی های کلیدی محله دوستدار کودک شامل طراحی کالبدی متناسب با مقیاس کودکان، ایمنی و امنیت در فضاهای عمومی، دسترسی آسان به خدمات و فضاهای شهری، ایجاد فضاهای سبز و تفریحی مناسب و مشارکت کودکان در فرآیندهای تصمیم گیری شناسایی شده است. نتیجه گیری پژوهش تاکید می کند که ایجاد محله های دوستدار کودک نیازمند رویکردی جامع است که در آن به نیازهای جسمی، روانی و اجتماعی کودکان توجه شود و مشارکت آنان در طراحی محیط های شهری تضمین گردد.

کلیدواژه ها:

محله دوستدار کودک ، تجارب شهری کودک مدار ، حقوق اساسی کودکان ، مشارکت کودکان ، طراحی شهری