تبیین سیاستهای بهسازی و نوسازی بافتهای فرسوده شهری به منظور دستیابی به ابعاد کالبدی توسعه پایدار مورد پژوهی محله سجادیه شهر مشهد

بسیاری از شهرهای کشور ما با پدیده فرسایش محله های شهری مواجه اند. قسمت عمده این فضاهای فرسایش یافته که گذشته تاریخی زندگی اجتماعی گروه هایی را در خود حمل می کنند با گذشت زمان بالندگی خود را از دست داده و دستخوش فرسودگی می شوند و این فرایند شهرها را از درون می پوساند. روش های از بین بردن ناکارآمدی و نارسایی این محله ها مانند هر فعالیت دیگری باید بر شالوده شناخت علمی و نظام مند مبتنی باشد. با توجه به چنین رهیافتی، آسیب شناسی فرسودگی محله سجادیه کمک می کند تا دلایل پدید آمدن فرسایش شناخته شود و بر پایه شناخت به دست آمده سیاست های مناسبی برای مقابله با آن طراحی گردد. احیاء همه جانبه محله سجادیه به مفهوم بازگرداندن زندگی سیال و سالم در این محدوده پیش از هر چیز مستلزم رفع موانع قانونی فعلی از یک سو و توانمندسازی ساکنین محله به معنای واگذاری اختیارات لازم برای تصمیم گیری، ایجاد تشکل های اجرایی و فراهم آوردن خدمات مشاوره ای، برنامه ریزی و طراحی و نیز اقدام شهرداری منطقه در رفع معضلات کالبدی اجتماعی محله و ایجاد تسهیلات لازم از سوی دیگر است. در واقع احیاء کالبدی املاک در نواحی فرسوده شهری به افزایش اعتماد برای سکونت در آن محله کمک خواهد کرد. اما حفظ حس مکانی و تعلق مکانی به بهسازی اقتصادی آن نواحی نیاز دارد. بدون بهبود اقتصادی نمی توان بهبود کالبدی را حفظ کرد، از این رو اجرای یک طرح احیاء پایدار بافت در محله سجادیه اشغال هدفمند املاک را طلب می کند. از آنجا که محله های کهن شهری اغلب دستخوش فرسودگی مکانی نسبی اند؛ جابه جایی اکولوژیکی در پی کاهش اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی در آنها رخ می دهد. بدین صورت پویایی زندگی اجتماعی در آنها به دلیل سطح پایین مزیت های اقتصادی نزول می کند. احیاء بافت فرسوده چیزی فراتر از ساختن بناهای نوساز است و مضاف بر آن باید به گسترش زیرساخت ها و توسعه اقتصادی محله ها نیز توجه لازم و موثر گردد.

کلیدواژه ها:

بهسازی ، نوسازی بافت فرسوده ، توسعه پایدار