نقش آموزش و پرورش و معلم در تربیت اجتماعی دانش آموزان

تربیت اجتماعی به عنوان یکی از ارکان اساسی شکل گیری شخصیت فردی و اجتماعی افراد، نقشی محوری در توسعه پایدار جوامع ایفا می کند. نظام آموزش و پرورش به عنوان کارگزار رسمی جامعه پذیری و معلمان به مثابه عاملان اصلی این فرایند، مسئولیت سنگین انتقال ارزش ها، هنجارها و مهارت های اجتماعی به نسل آینده را بر عهده دارند. این پژوهش با رویکردی توصیفی-تحلیلی به بررسی نقش چندوجهی آموزش و پرورش و معلم در تربیت اجتماعی دانش آموزان می پردازد. هدف اصلی این مطالعه، تحلیل عمیق مکانیسم ها، فرایندها و عوامل موثر بر تربیت اجتماعی در محیط های آموزشی و شناسایی چالش ها و فرصت های موجود در این حوزه است. یافته های پژوهش نشان می دهد که معلمان نه تنها به عنوان منتقل کنندگان دانش، بلکه به مثابه الگوهای رفتاری، تسهیل کنندگان تعاملات اجتماعی و مربیان اخلاقی عمل می کنند. نظام آموزش و پرورش نیز از طریق برنامه های درسی پنهان و آشکار، فضای فیزیکی و روانی مدرسه، و سازوکارهای نهادی، بستر لازم برای رشد کفایت های اجتماعی دانش آموزان را فراهم می آورد. نتایج تحقیق حاکی از آن است که موفقیت در تربیت اجتماعی مستلزم همکاری منسجم بین خانواده، مدرسه و جامعه، بازنگری در برنامه های آموزش معلمان، و توجه ویژه به توسعه مهارت های ارتباطی و عاطفی معلمان است.

کلیدواژه ها:

تربیت اجتماعی ، نقش معلم ، آموزش و پرورش ، جامعه پذیری ، مهارت های اجتماعی ، کفایت اجتماعی ، برنامه درسی پنهان