اثربخشی آموزش مبتنی بر طرحواره درمانی بر سازگاری تحصیلی دانش آموزان بی سرپرست و بد سرپرست

این پژوهش به بررسی اثربخشی آموزش مبتنی بر طرح واره درمانی بر سازگاری تحصیلی دانش آموزان بی سرپرست و بد سرپرست پرداخته است. جامعه آماری تحقیق حاضر کلیه دانش آموزان دوره ابتدایی در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۵ تحت نظر اداره منطقه تبادکان مشهد بودند، از این جامعه نمونه ای به حجم ۳۰ نفر با استفاده از روش داوطلبانه مبتنی بر هدف انتخاب شدند و به طور تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل جایگزین شدند. ابزارهای مورد استفاده عبارت بودند از: مقیاس سازگاری تحصیلی سینها و سینک(۱۹۹۳) بود که بر روی آنان اجرا و داده های به دست آمده در بخش استنباطی با استفاده از تحلیل کوواریانس چند متغیره آنالیز گردید. یافته های این پژوهش نشان داد که آموزش مبتنی بر طرحواره درمانی به شیوه گروهی بر سازگاری تحصیلی دانش آموزان بی سرپرست و بد سرپرست تاثیر مثبت و معناداری دارد. (۰۵/۰< P) لذا فرضیه ها مورد تایید قرار گرفتند.

کلیدواژه ها:

آموزش مبتنی بر طرحواره درمانی ، سازگاری تحصیلی