«معلم به عنوان مربی سلامت روان؛ تجربه های میدانی از کلاس هایی که تاب آوری را آموزش می دهند»

نقش معلم در دنیای امروز فراتر از آموزش مفاهیم علمی بوده و به حوزه های روانی، اجتماعی و اخلاقی کشیده شده است. پژوهش حاضر با هدف تحلیل نقش معلم به عنوان مربی سلامت روان در ایجاد و تقویت تاب آوری دانش آموزان انجام شده است. تاب آوری به معنای توانایی فرد در سازگاری با چالش ها و حفظ کارکرد روانی سالم در شرایط فشار است. مدرسه مکان مناسبی برای آموزش مهارت های تاب آوری است؛ زیرا تعامل روزمره بین معلم و دانش آموز بستری زنده برای یادگیری هیجانی و رفتاری فراهم می کند. در این اقدام پژوهی، داده ها از طریق مشاهده میدانی در کلاس های پایه متوسطه اول، مصاحبه با معلمان و بررسی رفتار دانش آموزان در موقعیت های چالش برانگیز جمع آوری شد. نتایج نشان داد که معلمانی که رویکرد «مربی سلامت روان» را اتخاذ کرده اند، با استفاده از مهارت هایی چون گفت وگوی همدلانه، مدیریت هیجان، تمرین های خودآگاهی، و ایجاد فضای امن روانی، توانسته اند الگوی رفتاری مثبت و تاب آور برای شاگردان فراهم آورند. آموزش غیرمستقیم تاب آوری از طریق فعالیت های گروهی، بازتاب تجربه های زندگی و چالش های روزمره، موجب کاهش اضطراب تحصیلی و افزایش مسئولیت پذیری و تعامل اجتماعی دانش آموزان شده است. تحلیل داده ها نشان می دهد که حضور معلم به عنوان مربی سلامت روان نه تنها موجب بهبود عملکرد تحصیلی، بلکه افزایش رضایت روانی در کلاس می شود. این مقاله با ارائه راهکارهایی برای توانمندسازی معلمان در زمینه سلامت روان، نشان می دهد که آموزش تاب آوری باید در ساختار رسمی مدارس نهادینه گردد تا تربیت انسان های مقاوم، آگاه و همدل در آینده تضمین شود.

کلیدواژه ها:

معلم ، سلامت روان ، تاب آوری ، آموزش هیجانی ، تعامل معلم و دانش آموز ، امنیت روانی ، اقدام پژوهی