تاثیر نوآوری های مدیریتی مدارس بر فرهنگ یادگیری و توسعه حرفه ای معلمان

در نظام های آموزشی پیشرو، مدرسه دیگر صرفا مکانی برای انتقال دانش به دانش آموزان نیست، بلکه به عنوان یک «سازمان یادگیرنده» شناخته می شود که رشد حرفه ای معلمان در آن نقشی محوری ایفا می کند. پژوهش حاضر با هدف واکاوی تاثیر نوآوری های مدیریتی بر ارتقای فرهنگ یادگیری و توسعه توانمندی های حرفه ای معلمان تدوین شده است. نوآوری مدیریتی در این نوشتار، فراتر از تغییرات سخت افزاری، به معنای بازمهندسی ساختارهای تصمیم گیری، استقرار نظام های حمایتی نوین و ایجاد زیست بومی است که در آن «یادگیری مداوم» به یک ارزش سازمانی تبدیل شود. یافته های این پژوهش نشان می دهد که گذار از مدیریت سنتی (سلسله مراتبی و نظارتی) به سمت مدیریت نوآورانه (توزیع شده و تحول آفرین)، تاثیر مستقیمی بر انگیزش درونی و اشتیاق معلمان برای به روزرسانی دانش پداگوژیک خود دارد. نوآوری های مدیریتی همچون تشکیل «انجمن های یادگیری حرفه ای» (PLC)، استقرار نظام های مربی گری (Mentoring)، و استفاده از داده های تحلیلی برای بازخورد به معلمان، اتمسفری را خلق می کند که در آن معلمان از انزوای حرفه ای خارج شده و به سمت بازاندیشی در عمل (Reflective Practice) حرکت می کنند. این مطالعه با استفاده از روش تحلیلی-توصیفی، تبیین می کند که چگونه سبک های رهبری نوآورانه می توانند مانع از فرسودگی شغلی شده و با ایجاد «امنیت روان شناختی»، معلمان را به تجربه روش های تدریس خلاقانه ترغیب نمایند. همچنین، نقش مدیریت در تسهیل دسترسی معلمان به منابع نوین و فناوری های آموزشی به عنوان یکی از مولفه های کلیدی نوآوری مدیریتی مورد واکاوی قرار گرفته است. نتیجه گیری پژوهش حاکی از آن است که هرگونه موفقیت در تحول مدارس و رسیدن به آینده روشن برای دانش آموزان، لاجرم از معبر توسعه حرفه ای معلمان می گذرد و این توسعه، تنها در سایه مدیریتی محقق می شود که فرهنگ یادگیری جمعی را بر کنترل فردی مقدم بدارد. در نهایت، راهکارهایی برای مدیران مدارس جهت استقرار ساختارهای منعطف و حمایت گر ارائه شده است تا مدرسه به بستری پویا برای بالندگی هم زمان معلم و شاگرد مبدل گردد.

کلیدواژه ها:

نوآوری مدیریتی ، فرهنگ یادگیری ، توسعه حرفه ای معلمان ، سازمان یادگیرنده ، رهبری تحول آفرین ، بهسازی نیروی انسانی