نقش میانجی خود تنظیمی تحصیلی در رابطه بین اهمال کاری تحصیلی و فرسودگی تحصیلی

هدف این پژوهش، تحلیل و تبیین نقش میانجی خودتنظیمی تحصیلی در رابطه بین اهمال کاری تحصیلی و فرسودگی تحصیلی در میان دانش آموزان، با تمرکز بر ادبیات پژوهشی بازه زمانی ۱۴۰۰ تا ۱۴۰۴ بود. این مطالعه به روش کیفی و با رویکرد اسنادی-کتابخانه ای انجام شد. جامعه آماری شامل کلیه منابع معتبر فارسی و انگلیسی منتشرشده در این بازه زمانی بود. داده ها از طریق مطالعه عمیق منابع گردآوری و با استفاده از تحلیل محتوای کیفی جهت دار مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته ها نشان داد که رابطه مثبت بین اهمال کاری و فرسودگی، رابطه ای مستقیم و ساده نیست، بلکه خودتنظیمی تحصیلی به عنوان یک مکانیزم واسطه ای کلیدی در این رابطه عمل می کند. اهمال کاری با تضعیف نظام خودتنظیمی فرد (به ویژه در ابعاد فراشناختی و انگیزشی)، فرد را در چرخه ای از استرس، عملکرد ضعیف و کاهش خودکارآمدی قرار می دهد که در نهایت به بروز یا تشدید فرسودگی تحصیلی (شامل خستگی عاطفی، بدبینی و احساس ناکارآمدی) می انجامد. این فرآیند در بافتار آموزشی ترکیبی/مجازی و پراسترس سال های اخیر تشدید شده است. نتیجه گیری کلی حاکی از آن است که خودتنظیمی تحصیلی یک عامل محافظتی حیاتی است و تقویت هدفمند آن، به ویژه در شرایط بحرانی، باید در صدر اولویت های برنامه های پیشگیرانه و مداخلاتی مشاوران مدارس قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

اهمال کاری تحصیلی ، فرسودگی تحصیلی ، خودتنظیمی تحصیلی ، نقش میانجی ، دانش آموزان ، مشاوره مدرسه