نقش ارزیابی مستمر در بهبود کیفیت فرآیند یادگیری دانش آموزان

تحولات بنیادین در فلسفه تعلیم و تربیت معاصر و گذر از پارادایم های رفتارگرایانه به رویکرد های ساختارگرایانه و شناختی، ضرورت بازنگری اساسی در شیوه های سنجش و اندازه گیری پیشرفت تحصیلی را بیش از پیش نمایان ساخته است. پژوهش حاضر با هدف واکاوی عمیق و همه جانبه نقش ارزشیابی مستمر و بازخوردهای تکوینی در ارتقای کیفیت فرآیندهای یاددهی-یادگیری و تضمین عدالت آموزشی تدوین شده است. این مطالعه که یک مرور تحلیلی–توصیفی جامع است، با بهره گیری از منابع اسنادی و کتابخانه ای معتبر داخلی و بین المللی، به بررسی مکانیسم هایی می پردازد که از طریق آن ها سنجش فرآیندمحور جایگزین سنجش نتیجه محور می گردد. یافته های پژوهش نشان می دهد که ارزشیابی مستمر با تمرکز بر پایش مداوم، تشخیص دقیق نیازهای یادگیری و ارائه بازخوردهای توصیفی و سازنده، نه تنها اضطراب مخرب ناشی از آزمون های سنتی را کاهش می دهد، بلکه با تقویت مهارت های فراشناختی، خودتنظیمی و مسئولیت پذیری، دانش آموزان را به یادگیرندگانی فعال و مادام العمر تبدیل می کند. نتایج همچنین حاکی از آن است که کیفیت آموزش رابطه مستقیمی با میزان انطباق و دسترسی پذیری ابزارهای سنجش برای گروه های مختلف دانش آموزان، از جمله افراد دارای نیازهای ویژه و تفاوت های زبانی دارد و بهره گیری از فناوری های نوین نظیر هوش مصنوعی می تواند دقت و سرعت این فرآیند را به طور چشمگیری افزایش دهد. علاوه بر این، پژوهش بر اهمیت نظام مند بودن ارزیابی معلمان و تاثیر متقابل آن بر عملکرد کلاسی تاکید ورزیده و نشان می دهد که اصلاح نظام ارزشیابی دانش آموز بدون اصلاح نظام ارزشیابی و توسعه حرفه ای معلمان امکان پذیر نیست. در نهایت، مقاله بر لزوم اتخاذ سیاست های کلان آموزشی جهت استقرار فرهنگ "سنجش برای یادگیری" به جای "سنجش از یادگیری" تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

ارزشیابی مستمر ، کیفیت فرآیند یادگیری ، بازخورد توصیفی ، عدالت آموزشی ، سنجش تکوینی