تاثیر آموزش مهارت های هیجانی و خودکنترلی بر کاهش رفتارهای پرخطر

رفتارهای پرخطر یکی از چالش های اصلی سلامت عمومی در نوجوانان و جوانان است که پیامدهای جسمانی، روانی و اجتماعی گسترده ای را به دنبال دارد. هدف این مقاله بررسی نقش و اثربخشی آموزش مهارت های هیجانی و خودکنترلی در کاهش این رفتارها با تمرکز بر تعامل این دو سازه و تاثیر عوامل محیطی است. مرور نظام مند پژوهش ها نشان می دهد که ناتوانی در تنظیم هیجان و ضعف خودکنترلی از پیش بین های قوی رفتارهای پرخطر هستند. نتایج حاکی از آن است که آموزش مهارت های هیجانی با افزایش آگاهی و توانایی مدیریت احساسات، و آموزش خودکنترلی با تقویت بازداری از تکانه ها و تاخیر در ارضای نیازها، به طور هم افزا مانع از بروز رفتارات پرخطر می شوند. علاوه بر این، یافته ها تاکید دارند که نقش عوامل زمینه ای نظیر خانواده و مدرسه در تثبیت این مهارت ها حیاتی است و مداخلاتی که ذینفعان محیطی را دربر می گیرند، پایداری بیشتری دارند. در مجموع، ادغام آموزش مهارت های شناختی-هیجانی در برنامه های آموزشی و خانوادگی به عنوان یک رویکرد موثر و پیشگیرانه برای ارتقای سلامت روان و کاهش آسیب های اجتماعی پیشنهاد می شود.

کلیدواژه ها:

رفتارهای پرخطر ، مهارت های هیجانی ، خودکنترلی ، آموزش مهارت های اجتماعی ، پیشگیری