ویژگی روان شناختی پلیس کارآمد در رسته های ماموریتی

کارآمدی پلیس به عنوان نهادی مردمی و دارای بیشترین تماس با جامعه، علاوه بر آموزش و امکانات، به مجموعه ای از ویژگی های روان شناختی و شخصیتی کارکنان وابسته است و نادیده گرفتن این مولفه ها می تواند کیفیت ماموریت ها، رضایت شغلی و اعتماد عمومی را کاهش دهد. با توجه به تنوع رسته ها و ماموریت های پلیسی، فرض یکسان بودن توانمندی ها و ویژگی های روانی نیروها ناکارآمد است و لازم است برای هر ماموریت، الگوی روان شناختی خاص تعریف شود تا جذب، به کارگیری، ارتقا و نگهداشت نیروی انسانی بر مبنای تناسب «شغل و شاغل» انجام گیرد. چارچوب های معتبر ارزیابی شخصیت مانند مدل پنج عاملی (FFM) می تواند ابزاری تجربی برای سنجش ابعاد روان رنجوری، برون گرایی، توافق پذیری، گشودگی و وجدان مندی باشد و از به کارگیری افراد در موقعیت های نامتناسب جلوگیری کند؛ امری که به کاهش ترک خدمت و افزایش بهره وری و انگیزه منجر می شود. همچنین توجه به زمینه های فرهنگی و قومیتی در ماموریت های پلیسی ضروری است؛ زیرا تفاوت های ارزشی و هنجاری مناطق می تواند بر عملکرد ماموران غیربومی اثر منفی گذاشته و فشارهای روانی ایجاد کند. بر این اساس، توصیه می شود نظام جذب نیرو از عضوگیری عمومی به سمت «عضویابی» هدفمند تغییر یابد، گزینش ها رسته ای و تخصصی شوند، و بومی سازی خدمت همراه با آموزش های فرهنگی و روان شناختی در دستور کار قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

الگوی شایستگی روان شناختی ، تناسب شغل–شاغل ، مدل پنج عاملی شخصیت ، گزینش رسته ای ، اعتماد عمومی