راهکارهای قرآنی - عترتی مقابله با مفاسد اجتماعی

فساد در منظر قرآن و روایات اهل بیت(ع) مفهومی فراتر از تخلف قانونی و نقض حقوق عمومی دارد و به معنای «تباهی» و خروج از مسیر اصلاح و اعتدال در حوزه های اخلاقی، سیاسی، اقتصادی و فرهنگی تلقی می شود؛ به گونه ای که محور اعتدال در این نگرش، توحید و فاصله گرفتن از آن منشا گرایش به فساد دانسته می شود. در این چارچوب، فساد پدیده ای پیچیده، پنهان و چندبعدی است که هم ابعاد فردی دارد و هم اجتماعی، اما بیشترین نمود آن در عرصه اجتماع ظاهر می شود. علل مشترک پدید آمدن فساد شامل پیروی از هوای نفس، لقمه حرام و شبهه ناک، بیکاری، استحاله فرهنگی، رفاه زدگی، فقر و نیازمندی معرفی می شود که پیامدهای آن می تواند از افزایش جرم و فرسایش سرمایه های اخلاقی و مادی تا تضعیف انسجام اجتماعی و سیاسی را دربرگیرد. در سطح سیاستی، راهکارهای پیشنهادی بر تقدم پیشگیری بر درمان، گسترش معرفت و بصیرت دینی، تقویت تربیت نظری و مهارتی، حمایت از بنیان خانواده، نهادینه سازی امر به معروف و نهی از منکر، اجرای حدود الهی و برخورد قاطع و عادلانه با شبکه های فساد، شناسایی و اولویت بندی مفاسد، هماهنگی نهادی میان سازمان های مسئول، و مسئولیت پذیری و پاک دستی مدیران برای افزایش اعتماد عمومی تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

فسادستیزی دینی ، هوای نفس ، لقمه حرام ، امر به معروف ، پاک دستی مدیران