آسیب شناسی آموزش زبان انگلیسی در مقطع ابتدایی (۱) و (۲)

آموزش زبان انگلیسی در مقطع ابتدایی از منظر آموزشی، فرهنگی و سیاست گذاری یکی از موضوعات مناقشه برانگیز نظام آموزشی ایران است که نیازمند بررسی علمی و میان رشته ای است. مسئله اصلی در این حوزه تنها «مجاز یا غیرمجاز بودن» آموزش زبان نیست، بلکه تعیین سن مناسب شروع، شیوه های موثر آموزش، کیفیت نظام تربیت معلم و نیز نسبت آموزش زبان خارجی با تقویت زبان فارسی و هویت فرهنگی کودکان است. تحلیل ها نشان می دهد ناکارآمدی آموزش زبان در ایران عمدتا ناشی از دو عامل است: انتخاب سن و مقطع نامناسب برای شروع، و تداوم روش های سنتی و غیرکاربردی تدریس که پس از سال ها آموزش، توانایی ارتباطی واقعی در زبان آموزان ایجاد نمی کند. در عین حال، فرض آسیب زایی قطعی زبان دوم برای زبان مادری رد شده و بر این نکته تاکید می شود که یادگیری زبان دوم، در صورت طراحی صحیح، می تواند به تعمیق زبان اول و ارتقای توانش بینافرهنگی کمک کند. راهبردهای پیشنهادی شامل اصلاح آموزش زبان در همه مقاطع، تعیین سن آموزش بر مبنای پژوهش های معتبر، تقویت آموزش زبان فارسی و رفع نقایص آن، تربیت معلمان متخصص دارای صلاحیت حرفه ای و مهارت کار با کودک، افزایش ساعات آموزش، تدوین معیارهای ارزیابی و سنجش استاندارد (مانند آزمون های جامع مهارت محور)، توجه به بافت های فرهنگی مناطق مرزی و حرکت به سمت برنامه ریزی تدریجی و واقع بینانه در سیاست گذاری آموزشی است.

کلیدواژه ها:

آموزش زبان انگلیسی ، سن شروع یادگیری ، رویکرد ارتباطی/مهارت محور ، تربیت معلم تخصصی ، هویت فرهنگی و زبان فارسی