پیشگیری از خشونت در خانه و جامعه (آسیب شناسی حقوقی و قضائی)

خشونت در خانه و جامعه در ایران به یک بحران اجتماعی تبدیل شده و سهم قابل توجهی از پرونده های کیفری و مرگ ومیرهای گروه سنی ۱۵ تا ۴۴ سال را به خود اختصاص می دهد. این پدیده علاوه بر آسیب های جسمی، پیامدهای روانی، اقتصادی و اجتماعی گسترده ای ایجاد می کند و مقابله موثر با آن نیازمند شناسایی ریشه ها و بسترهای تولید خشونت در سطوح مختلف است. تحلیل مسئله نشان می دهد تبیین و پیشگیری از خشونت باید در قالب یک چارچوب چندسطحی انجام شود: سطح کلان (سیاست ها، قوانین و سازوکارهای حکمرانی)، سطح منطقه ای و بوم شناختی (پراکنش جغرافیایی جرم و شرایط محیطی)، سطح گروه های اجتماعی (نقش خانواده، مدرسه و همسالان)، سطح زندگی روزمره (سبک زندگی، فشارهای اجتماعی و اقتصادی) و سطح فردی (عوامل روان شناختی و زیست اجتماعی). ضعف اعتماد به قانون، محدودیت فضای زندگی، فقر، اعتیاد و شکاف میان دانشگاه، نظام آموزشی، پلیس و نهاد قضایی از عوامل تسهیل کننده خشونت معرفی می شوند. راهبردهای پیشنهادی بر ارتقای قوانین و سیاست های بازدارنده، ترویج هنجارهای ضدخشونت، توسعه برنامه های شواهد محور و ارزیابی اثربخشی آن ها، تقویت هماهنگی بین بخشی، گسترش خدمات حمایتی برای قربانیان، توسعه پلیس جامعه محور و عدالت ترمیمی، آموزش مهارت های حل تعارض و والدین گری، و تقویت اورژانس اجتماعی و مراکز امن برای گروه های آسیب پذیر تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

خشونت اجتماعی ، خشونت خانگی ، پیشگیری چندسطحی ، عدالت ترمیمی ، اورژانس اجتماعی