فراگیرسازی و پاسخ به مداخله در کودکان با نیازهای ویژه (۲)

بهبود کیفیت تشخیص، آموزش و مداخلات توانبخشی برای کودکان با نیازهای ویژه، مستلزم بهره گیری از رویکردهای نوین و شواهد محور است که بتوانند هم خطاهای تشخیصی را کاهش دهند و هم مداخلات را به صورت نظام مند و مرحله بندی شده اجرا کنند. در این چارچوب، رویکرد «پاسخ به مداخله» به عنوان الگویی پیشگیرانه و مبتنی بر پایش مستمر پیشرفت تحصیلی، همراه با فراگیرسازی، می تواند با مداخله زودهنگام، از گسترش مشکلات یادگیری و رفتاری جلوگیری کرده و نیاز به خدمات ویژه را به حداقل برساند. اجرای این رویکرد در سطح ملی با چالش هایی مانند کمبود نیروی متخصص در طراحی و برنامه ریزی آموزشی، ضعف پروتکل های استاندارد ارزیابی و مداخله، نبود سازوکار هماهنگ کننده میان نهادهای متولی، و فقدان مطالعات بومی برای سنجش اثربخشی همراه است. برای کاهش این موانع، توسعه همکاری سازمان یافته میان دانشگاه و آموزش وپرورش استثنایی، تشکیل کارگروه تخصصی مشترک، طراحی تفاهم نامه اجرایی، انجام مطالعات مروری نظام مند و نیازسنجی ملی، اجرای پایلوت در مدارس منتخب، آموزش معلمان و متخصصان با پروتکل های مدون، و ایجاد نظام ارزشیابی و بهبود مستمر پیشنهاد می شود. این اقدامات می تواند ضمن تقویت پیوند پژوهش و عمل، اجرای مرحله ای و واقع بینانه پاسخ به مداخله را تسهیل کرده و پیامدهایی مانند کاهش هزینه های اجتماعی و افزایش کیفیت آموزش برای کودکان با نیازهای ویژه را به همراه داشته باشد.

کلیدواژه ها:

پاسخ به مداخله ، مداخله زودهنگام ، کودکان با نیازهای ویژه ، پایش پیشرفت تحصیلی ، مداخلات شواهد محور