بایدها و نبایدهای آموزش مبتنی بر وب در آموزش و پرورش ایران

آموزش مبتنی بر وب به عنوان یکی از فناوری های نوظهور آموزشی، ظرفیت بالایی برای ارتقای اثربخشی یاددهی–یادگیری در نظام آموزش و پرورش دارد، اما تحقق آن در ایران با موانع ساختاری، انسانی و سیاستی روبه روست. بررسی ابعاد مختلف این نوع آموزش نشان می دهد مشکل اصلی صرفا کمبود تجهیزات یا زیرساخت نیست، بلکه نبود یک چارچوب مفهومی و اجرایی منسجم، ضعف ضمانت های اجرایی در اسناد بالادستی، و ناکافی بودن توانمندسازی ذی نفعان، به ویژه معلمان و دانش آموزان، از عوامل اصلی کندی توسعه آن است. همچنین خلا جدی در تولید محتوای الکترونیک استاندارد و بومی، در کنار کم توجهی به ظرفیت دانشگاه ها و گروه های تخصصی در طراحی محتوا، موجب کاهش کیفیت اجرا می شود. در شرایطی که فراهم سازی کامل زیرساخت های سخت افزاری هنوز ممکن نشده است، حرکت به سمت آموزش تلفیقی (ترکیب آموزش حضوری و مجازی) می تواند مسیر واقع بینانه تری برای آغاز باشد و هم زمان به کاهش هزینه های آموزش، تولید محتوا و توزیع دانش کمک کند. توجه به استانداردهای جهانی، حفظ دسترسی و محرمانگی داده های آموزشی، بومی سازی ساخت یافته و پرهیز از بومی سازی بی کیفیت، محلی گرایی در طراحی محتوا، و برنامه ریزی زیرساختی با نگاه به توسعه صنعت یادگیری از دیگر الزامات سیاستی این گذار محسوب می شود.

کلیدواژه ها:

آموزش مبتنی بر وب ، آموزش تلفیقی ، محتوای الکترونیک ، توانمندسازی معلمان ، سیاست گذاری آموزشی