کرونا و عدالت آموزشی (با تاکید بر ملاحظات سیاست گذاری اجتماعی)

عدالت آموزشی به مثابه برخورداری برابر آحاد جامعه از فرصت های یادگیری، در شرایط همه گیری کرونا با آشکار شدن لایه های پنهان نابرابری، به مسئله ای حادتر تبدیل شد. انتقال ناگهانی آموزش به فضای مجازی نشان داد که دسترسی نابرابر به ابزارهای هوشمند، اینترنت پایدار و ارزان، و شکاف سواد دیجیتال در میان معلمان، خانواده ها و دانش آموزان، موجب بازماندگی تحصیلی گسترده، افت کیفیت آموزش و تعمیق نابرابری های آموزشی شده است. این بحران در بستری شکل گرفت که پیش از کرونا نیز نظام آموزشی با مشکلاتی چون توزیع نابرابر معلمان، تمرکزگرایی در محتوای درسی و نادیده گرفتن تنوع فرهنگی و زبانی، و گسترش مدارس غیردولتی و طبقاتی شدن آموزش مواجه بود. در نتیجه، در دوران کرونا گروه های برخوردار توانستند آموزش منسجم تری را تجربه کنند، در حالی که دانش آموزان مدارس دولتی و مناطق محروم با حذف تعاملات آموزشی، کاهش جامعه پذیری و محدودیت منابع مواجه شدند. با این حال، توسعه آموزش های رسانه ای و ایجاد ذخیره گسترده محتوای آموزشی صوتی و تصویری، امکان بهره مندی برابرتر از معلمان باتجربه و ارتقای احساس عدالت را برای بخشی از گروه های محروم فراهم کرد. راهبردهای پیشنهادی شامل افزایش بودجه آموزش به ویژه در مقطع ابتدایی، توسعه زیرساخت های دیجیتال و اینترنت رایگان یا ارزان، توانمندسازی معلمان در سواد رسانه ای، تمرکززدایی و افزایش اختیار مدارس، شناسایی گروه های بازمانده از تحصیل، فقرزدایی از آموزش مجازی با تامین ابزارهای لازم، و گذار به الگوی آموزش ترکیبی و یادگیری سیار است.

کلیدواژه ها:

عدالت آموزشی ، آموزش مجازی ، شکاف دیجیتال ، بازماندگی تحصیلی ، آموزش ترکیبی