پارادایمی به نام میان رشته ای بودن: فرهنگ گردشگری و حقوق گردشگر

میان رشته ای بودن در گردشگری صرفا به هم نشینی چند رشته در کنار یکدیگر محدود نمی شود، بلکه مستلزم آمیختگی مفهومی و تولید «مفهوم سوم» است که بتواند ماهیت پیچیده گردشگری را توضیح دهد. در این چارچوب، «فرهنگ گردشگری» به عنوان مفهومی مستقل از فرهنگ مبدا و مقصد، از تعامل گردشگر، میزبان و «فرهنگ بن مایه» شکل می گیرد و رفتار کنشگران را در شرایطی متفاوت از زندگی روزمره تنظیم می کند؛ وضعیتی که گردشگر را در حالت ذهنی خاص و میزبان را در نقش مهمان نوازی قرار می دهد. بر این اساس، حقوق گردشگر باید نه صرفا بر مبنای قواعد عمومی حقوقی، بلکه متناسب با ماهیت گردشگری و در نسبت با جامعه میزبان تدوین شود. در عین حال، خلا جدی در مطالعات آکادمیک و قوانین مصوب مرتبط با حقوق گردشگر در ایران وجود دارد و مقررات موجود عمدتا به آیین نامه ها و ابلاغیه ها محدود مانده است. راهبردهای پیشنهادی شامل تقویت همکاری دانشگاه، صنعت و دولت برای تبیین مفهوم میان رشته ای و فرا بخشی بودن گردشگری، بازتعریف گردشگری به مثابه فضیلت و تعامل انسانی، آموزش حقوق بین الملل گردشگری برای سازمان های مرتبط، ترمیم خلاهای قانونی، تدوین منابع و بروشورهای فرهنگی–حقوقی برای گردشگران بین المللی و بهره گیری از ظرفیت جاذبه های حقوقی–تاریخی برای خلق گونه های جدید گردشگری است.

کلیدواژه ها:

میان رشته ای بودن گردشگری ، فرهنگ گردشگری ، حقوق گردشگر ، جامعه میزبان ، سیاست گذاری گردشگری