ریشه های اجتماعی و مبانی فکری روش های ارزشیابی آموزشی و تلاش برای ارائه دیدگاهی نوین

این مقاله به واکاوی ریشه های اجتماعی و مبانی فکری روش های ارزشیابی آموزشی پرداخته و پیوند میان تحولات اقتصادی-اجتماعی با رویکردهای ارزشیابی را تبیین می کند. نویسنده معتقد است ارزشیابی مدرن، متاثر از روابط سرمایه داری و مکتب رفتارگرایی، با نگاهی یک سویه و کمی گرا در خدمت بازدهی اقتصادی و منافع طبقات حاکم شکل گرفته است. در مقابل این جریان، دیدگاه های شناخت گرایی، ساختن گرایی و نظریه های انتقادی ظهور کرده اند که بر حقوق یادگیرنده، شکوفایی استعدادها و عدالت اجتماعی تاکید دارند. در حوزه ارزشیابی پیشرفت تحصیلی، جنبش «سنجش جایگزین» با نفی آزمون های عینی و نمره گذاری کلاسیک، بر یادگیری عملکردی و بازخورد کیفی تمرکز یافته است. همچنین در ارزشیابی برنامه ها، رویکردهای مشارکتی و طبیعت گرایانه با هدف درگیر کردن کلیه ذی نفعان و توصیف همه جانبه سیستم پیشنهاد شده اند. نویسنده با نقد ساختار ارعاب گونه ارزشیابی های سنتی، دیدگاهی نوین مبتنی بر عدالت خواهی و پاسخگویی اجتماعی ارائه می دهد. این دیدگاه بر اصولی همچون مشارکت اجتماعی، احترام به حقوق کودک، توجه به زمینه های فرهنگی-اقتصادی یادگیرنده و استفاده ترکیبی از ابزارهای کمی و کیفی استوار است تا هم زمان پیشرفت جامعه و تعالی فردی تضمین گردد.

کلیدواژه ها:

ارزشیابی آموزشی ، سنجش جایگزین ، رفتارگرایی ، عدالت اجتماعی ، ارزشیابی مشارکتی