جایگاه روزنامه نگاران بین المللی با تاکید بر وضعیت روزنامه نگاران ایرانی

پژوهش حاضر به بررسی جایگاه روزنامه نگاران بین المللی در مناسبات جهانی با تمرکز بر وضعیت و چالش های روزنامه نگاران ایرانی می پردازد. روزنامه نگاری بین المللی به عنوان حرفه ای تاثیرگذار، فراتر از اطلاع رسانی صرف، در شکل دهی به افکار عمومی جهانی، هدایت سیاست خارجی دولت ها و میانجی گری در بحران ها نقشی کلیدی ایفا می کند. این مقاله با رویکردی تاریخی و تحلیلی، ضمن تبیین سیر تحول این حرفه از کنگره های اواخر قرن نوزدهم تا دوران معاصر، بر سلطه رسانه های انگلو-ساکسون و واکنش های بین المللی در قالب مفاهیمی چون «نظم نوین جهانی اطلاعات و ارتباطات» (نومیک) تاکید دارد. یافته های پژوهش نشان می دهد که علی رغم اهمیت راهبردی این حوزه، روزنامه نگاران ایرانی جایگاه شایسته ای در معادلات بین المللی کسب نکرده اند. موانع اصلی این ناکامی در دو سطح حرفه ای و ساختاری دسته بندی شده اند. در سطح حرفه ای، ضعف در آموزش های تخصصی، عدم تسلط به زبان های خارجی، فقدان نگاه رقابتی و گرایش به ترجمه به جای تولید خبر در کانون های بحران، مانع از مرجعیت خبری آنان شده است. در سطح ساختاری نیز، فقدان رسانه های مرجع بین المللی، وابستگی به نهادهای دولتی، نبود دفاتر خبری در خارج از کشور و محدودیت های ناشی از روابط سیاسی و تبعیض های بین المللی، توان تاثیرگذاری روزنامه نگار ایرانی بر افکار عمومی جهان را به حداقل رسانده است. در نهایت، مقاله بر ضرورت بازنگری بنیادین در ساختار روزنامه نگاری کشور تاکید می کند. راهکارهایی نظیر تاسیس دفاتر خبری مستقل، اعزام هدفمند خبرنگاران به مناطق بحرانی، ارتقای تحصیلات آکادمیک و امضای تفاهم نامه های همکاری با رسانه های معتبر جهانی، برای خروج از انزوای رسانه ای و تبدیل شدن روزنامه نگاران ایرانی از «ناظران منفعل» به «بازیگران فعال» در عرصه روابط بین الملل پیشنهاد شده است.

کلیدواژه ها:

روزنامه نگاری بین المللی ، سلطه رسانه ای ، سیاست خارجی ، روزنامه نگاران ایرانی ، نظم نوین جهانی اطلاعات