تاثر فردوسی از کافی و کلینی

تو این را دروغ و فسانه مدان به یکسان روشن زمانه مدان(جوینی، ۱۳۸۲: ۱/۲۲۷، ب ۱۰۴) دیباجه شاهنامه، سندی است گویا بر عقائد و باورها، اهداف و انگیزه ها و نیز منابع فردوسی در سرایش شاهنامه. در این نوشتار بر آنیم تا مستندا آشکار سازیم که از جمله منابع اصلی حکیم طوس در این دیباجه، کتاب الکافی مرحوم ثقه الاسلام کلینی(م:۳۲۹ ق) است. مشابهت ها و در واقع یگانگی ها میان مضامین دو کتاب به اندازه ای است که احتمال هر فرضی جز تاثری آگاهانه و عامدانه را به یکسو می نهد و نشان می دهد که فردوسی این حکیم شیعی متاله چگونه از نخستین و مهم ترین مجموعه حدیثی شیعه، به نحوی هنری، عمیق و آگاهی بخش سود برده و در عین حال هویت فرهنگی خویش و کتابش را معین ساخته است.

کلیدواژه ها:

فردوسی ، کلینی ، کافی ، خرد ، دیباجه شاهنامه