تحلیل پیش فرض های شرط بندی پاسکال (آیا ایمان به خداوند، قمار است؟)

در رابطه ایمان و عقلانیت و یا براهین اثبات خداوند، دیدگاه بلز پاسکال معرکه آراء است. از جهتی ایمان به خداوند را بر عقل عملی و مصلحت اندیش، بنا می کند و پاسکال متواضعانه تلاش دارد تا نه از وجود خدا در نفس الامر دفاع کند بلکه از این امر دفاع کند که اگر کسی به خداوند معتقد باشد ایمان او ناعقلانی نیست بلکه کاملا موجه است. تنها براساس آنچه او شرط بندی نام می نهد. شرط بندی در مورد اینکه اگر خدایی باشد یا نباشد چه برد و باختی در انتظار ماست (وضعیتی که هر قماری با آن روبرو است). این مقاله در پی آن است که برخی مفروضات و اصول موضوعه نامصرح شرط بندی پاسکال در باب ایمان دینی را تحلیل کند، مفروضاتی (الاهیاتی، منطقی/روشی، معرفت شناختی، اخلاقی) که به نظر می رسد بدون پذیرش آنها شرط بندی او کار نمی کند و پیش نمی رود. از جمله:  ۱- وجود خداوند نه ضروری است نه محال و ممتنع بلکه امری ممکن است (ایمان می آورم چون محتمل است نه محال است نه ضروری است).  ۲- فاصله بردها و باخت ها در این شرط بندی بی نهایت است.  ۳- خداوند ملزم به رعایت وعده هاست.  ۴- هر یقینی بر شک تقدم ندارد (و هر نقدی بر نسیه مقدم نیست). و چندی دیگر. مدعا و انگاره این مقاله آنست که با وجود این پیش فرضها ورود به شرط بندی پاسکال کاری دشوار است. و این سوای از اشکالاتی است که خود شریه به تنهایی دارد.

کلیدواژه ها:

پاسکال ، شرط بندی ، پیش فرض های الاهیاتی ، معرفت شناختی ، برد و بخت ، قمار ایمان