موانع روش شناسانه موثر بر توسعه نظریه پردازی در مردم سالاری دینی

استفاده نامناسب و نابجا از روش ما را از ساحت نظریه پردازی دور می کند. این بحث بی روشی یا ضد روشی که توسط معدودی از فلاسفه مطرح می شود مبنای مناسبی در حوزه ساحت نظریه پردازی در نظام مردم سالاری دینی نمی تواند باشد. شناخت و آگاهی بدون روش به دست نمی آید. سر زدن به پهنه دانش، تلاش برای درک هستی و شناخت انسان و روابط فردی و اجتماعی او، از زاویه روش های علمی از نظمی خاص برخوردارند و ضرورت پرهیز از آشفتگی فکری و پراکنده نویسی نیاز به شناخت روش ها را مضاعف می کند در این مقاله سعی بر آن است تا درچارچوب اندیشه سیاسی مردم سالاری دینی  ( مبتنی بر عقلانیت ،معنویت وعدالت )  و با تاکید بر روش استنباطی و پرسشگری از نخبگان به سوال اصلی مقاله که ناظر بر موانع مهم روش شناسانه توسعه نظریه پردازی در مردم سالاری دینی است پاسخ داده شود. فرضیه   این مقاله نیز عبارت است:  مهم ترین موانع روش شناسانه توسعه نظریه پردازی در مردم سالاری دینی ابهام و فاصله در حوزه تفکر و ساحت سیاست، کژتابی در کاربست روش در عرصه نظریه پردازی، مغالطه گری در روش شناسی و آشفتگی در مفاهیم علمی، اجتماعی و سیاسی  می باشد.

کلیدواژه ها:

نظریه ، روش ، مردم سالاری دینی ، تفکر ، مغالطه