راهبردهای توسعه و ازدیاد برداشت از میادین نفت و گاز خلیج فارس

کشور ایران علی رغم داشتن چهارمین رتبه منابع نفت (۹.۵%) و دومین رتبه منابع گاز (۱۷.۳%) جهان، با ناترازی شدید روبه روست. در سالیان اخیر افزایش مصرف به دلیل رشد جمعیت، تغییر سبک زندگی، توسعه شهرنشینی، تغییرات اقلیمی، عدم بهره وری در تولید، انتقال و مصرف، الگوهای نادرست مصرف، عدم گذار به انرژی های تجدیدپذیر و اجرای سیاست های نادرست یا ناقص منجر به افزایش ناترازی، قطعی برق و گاز و اختلال در کار بخش های گوناگون کشور شده است. این موضوع باعث کاهش امنیت و پایداری انرژی گردیده است. میادین مشترک نفت و گاز به عنوان یکی از راهکارهای افزایش عرضه انرژی راهکاری ضروری به نظر می رسد. میدان نفت و گازی پارس جنوبی بزرگ ترین میدان گازی جهان است که در خلیج فارس به طور مشترک در آب های سرزمینی ایران و قطر قرار گرفته است. سهم ایران از این میدان حدود ۳۳ درصد است و همچنین دارای مقادیر زیادی نفت بوده که می تواند به افزایش تولید منابع نفتی منجر شود. سهم نفت و گاز میدان گازی مشترک پارس جنوبی و سایر میادین همچون کیش، بلال، فرزاد و پارس شمالی برای حل ناترازی راهکار بسیار خوبی به نظر می رسند. این میادین تاکنون به دلیل مسائل فنی و اقتصادی برداشت چندانی صورت نمی گیرد، در این مقاله ضمن تشریح میدان های مشترک و مستقل یاد شده در خلیج فارس، طرح ها و پروژه های موجود بررسی و وضعیت و چالش های آنها مورد بحث قرار می گیرد. همچنین با ارائه اولویت بندی، راه های افزایش برداشت از میادین گازی جهت تولید صیانتی پیشنهاد می گردد.

کلیدواژه ها:

میدان نفت و گاز ، ازدیاد برداشت ، ناترازی انرژی ، تولید صیانتی