سنتز پلی(آکریلیک اسید-co-استواستوکسی اتیل متاکریلات) با روش پلیمرشدن رسوبی: بررسی اثر شبکه ای کننده (۱،۶-دی آمینوهگزان) و فراپخت بر خواص میکروژل

فرضیه: میکروژل ها ذرات پلیمری شبکه ای شده با اندازه میکرون هستند که مشخصه بارز آن ها قابلیت تورم در حلال مناسب است. این ذرات به طور عمده با روش های پلیمرشدن ناهمگن مانند پلیمرشدن رسوبی، پراکنشی و امولسیونی تهیه می شوند. مونومرهای محلول در آب مانند آکریلیک اسید، آکریل آمید و متاکریلیک اسید از مونومرهای مهم برای سنتز میکروژل ها هستند. در این پژوهش، برای اولین بار کوپلیمر آکریلیک اسید-استواستوکسی اتیل متاکریلات شبکه ای شده با شبکه ای کننده ۱،۶-دی آمینوهگزان با روش پلیمرشدن رسوبی سنتز شد. روش ها: در این پژوهش پلی آکریلیک اسید شبکه ای شده با روش پلیمرشدن رسوبی تهیه می شود. از حلال های اتیل استات، هگزان و تولوئن و از آغازگر AIBN استفاده شد. از آنجا که ممکن است، تمام گروه های آمین در مرحله پلیمرشدن با گروه های کربونیل وارد واکنش نشوند، در مرحله فراپخت با گروه های کربوکسیل در زنجیر پلیمر وارد واکنش شده و باعث کامل شدن واکنش شبکه ای شدن کوپلیمر شوند. اثر غلظت شبکه ای کننده و زمان مرحله فراپخت بر خواص مختلف (خواص تورمی و محتوای ژل و دمای گذار شیشه ای و خواص رئولوژیکی) نمونه های تهیه شده بررسی شد. یافته ها: براساس نتایج آزمون های مقدار ژل، تورم، گران روی و آزمون های رئولوژی، با افزایش غلظت شبکه ای کننده و زمان مرحله فراپخت، در ابتدا تورم، گران روی، مدول ذخیره، مدول اتلاف و دمای گذار شیشه ای و محتوای ژل به علت افزایش مدول اتلاف و دما و کاهش جزء محلول، بیشتر شده اما با افزایش بیش از ۰,۰۵ گرم از غلظت شبکه ای کننده و افزایش زمان فراپخت بیش ۲ ساعت ، چگالی اتصالات عرضی افزایش یافته و باعث کاهش سایر خواص نام برده می شود. نتایج نویددهنده یک طبقه جدید از میکروژل ها با کارایی زیاد در محصولات لوازم آرایشی (لوسیون ها و کرم ها) را نشان دادند.

کلیدواژه ها:

پلیمریزاسیون رسوبی ، پلی آکریلیک اسید ، میکروژل ، شبکه ساز ، فراپخت