ظرفیت ها و موانع پیاده سازی هوش مصنوعی در برنامه درسی ابتدایی

فراگیری و گسترش هوش مصنوعی منجر به نفوذ این فناوری نوین در حوزه آموزش و یادگیری در تمام مقاطع تحصیلی شده است. با توجه به این نکته، هدف این پژوهش بررسی «ظرفیت ها و موانع پیاده سازی هوش مصنوعی در برنامه درسی ابتدایی» است. پژوهش حاضر با رویکرد کیفی و کاربردی، به روش مروری نظام مند (Systematic Review) انجام شده است. جستجو در پایگاه های اطلاعاتی معتبر داخلی و خارجی با کلیدواژه های «هوش مصنوعی» «فناوری نوین» «برنامه درسی» «مقطع ابتدایی» انجام شد و منابع بر اساس معیارهای ارتباط موضوعی و اعتبار علمی برای تحلیل نهایی انتخاب گردیدند. در مجموع، اطلاعات از طریق تحلیل بیش از ۳۰ منبع معتبر گردآوری شده است. یافته ها در قالب چهار جزء اصلی برنامه درسی (هدف، محتوای آموزشی، روش تدریس و ارزشیابی) سازمان دهی شدند. نتایج نشان داد پیاده سازی هوش مصنوعی فرصت هایی نظیر «شخصی سازی یادگیری» «حمایت از نقش معلم» « تقویت مهارت های شناختی و حل مسئله» و «تحلیل توانایی دانش آموزان» را فراهم می آورد. در مقابل، موانعی چندبعدی از جمله «کمبود زیرساخت ها» «وابستگی دانش آموزان و تضعیف تفکر مستقل» «آمادگی محدود معلمان» و «تضاد با فرهنگ بومی» شناسایی شد. بر اساس یافته ها، موفقیت در پیاده سازی هوش مصنوعی در آموزش ابتدایی، فرایندی صرفا فناورانه نیست، بلکه نیازمند هماهنگی کامل میان سیاست گذاران، معلمان، پژوهشگران و خانواده ها برای شکل دهی مسئولانه به آینده یادگیری کودکان است.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، برنامه درسی ، ظرفیت ها ، موانع