بررسی تاثیر آموزگار ابتدایی استثنایی بربهبود مشارکت خانواده ها در فرآیند آموزش دانش آموزان با نیازهای ویژه

مشارکت خانواده ها در فرآیند آموزش کودکان با نیازهای ویژه به عنوان یک عامل کلیدی در بهبود عملکرد تحصیلی، اجتماعی و عاطفی این کودکان شناخته می شود. این مشارکت به ویژه زمانی که والدین به عنوان شرکای آموزشی فعال در کنار معلمان استثنایی عمل می کنند، تاثیرات مثبت و چشمگیری بر روند یادگیری و رشد کودک می گذارد. آموزگاران استثنایی با ایجاد ارتباط موثر و مستمر با خانواده ها می توانند به ایجاد محیط های حمایتی و انگیزشی کمک کنند که در آن، کودکان علاوه بر دریافت آموزش های خاص و فردی، از حمایت های عاطفی و اجتماعی نیز برخوردار شوند. این تعاملات موجب می شود تا دانش آموزان با نیازهای ویژه احساس امنیت بیشتری در فرآیند یادگیری داشته باشند و در نتیجه، انگیزه بیشتری برای پیشرفت پیدا کنند.در این راستا، آموزگاران استثنایی باید مهارت های ارتباطی خود را تقویت کنند و خانواده ها را به عنوان یک شریک آموزشی در نظر بگیرند. برگزاری جلسات منظم، اشتراک گذاری اطلاعات پیشرفت دانش آموزان و همکاری در تدوین برنامه های آموزشی فردی می تواند زمینه ساز ایجاد یک ارتباط موثر و سازنده میان معلمان و والدین باشد. در نتیجه، مشارکت والدین نه تنها به پیشرفت تحصیلی کودکان با نیازهای ویژه کمک می کند، بلکه موجب تقویت مهارت های اجتماعی و عاطفی آنان نیز می شود.

کلیدواژه ها:

اصول روان شناسی رشد ، آموزش ابتدایی ، تفاوت های فردی ، طراحی آموزشی ، مهارت های اجتماعی