اثربخشی آموزش خودتعیین گری بر رفتارهای خودشکن و بهزیستی روان شناختی دانشجویان دختر دانشگاه فرهنگیان خراسان جنوبی

خودتعیین گری از جمله متغیرهایی است که امروزه مورد توجه قرار گرفته است. هم چنین آموزش خودتعیین گری به کاهش رفتارهای خودشکن و افزایش یهزیستی روانشناختی کمک می کند. هدف پژوهش حاضر، اثربخشی آموزش خودتعیین گری بر رفتارهای خودشکن و بهزیستی روان شناختی دانشجویان دختر دانشگاه فرهنگیان خراسان جنوبی بود. روش پژوهش از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون- پس آزمون با گروه کنترل است. جامعه مورد نظر در پژوهش حاضر شامل کلیه دانشجویان دختر دانشگاه فرهنگیان می باشد. برای انتخاب نمونه 40 نفر به صورت نمونه گیری هدفمند انتخاب شدند و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (20 نفر) و گروه گواه (20 نفر) قرار گرفتند. افراد گروه آزمایش، جلسات آموزشی؛ آموزش خودتعیین گری را هفته ای یک بار، توسط محقق دریافت کردند. ابزار اندازه-گیری در این پژوهش شامل: پرسشنامه بهزیستی روان شناختی ریف (1989)، پرسشنامه رفتار خودشکن توسط کانینگهام (2007) و پکیج آموزشی خودتعیین گری جلیلی (1399) بود. برای تجزیه و تحلیل داده ها از کوواریانس چند متغیره استفاده شد. یافته های پژوهش حاضر نشان داد آموزش خودتعیین گری بر رفتارهای خودشکن و بهزیستی روان شناختی دانشجویان دختر دانشگاه فرهنگیان خراسان جنوبی تاثیر دارد.

کلیدواژه ها:

بهزیستی روان شناختی ، خودتعیین گری ، رفتارهای خودشکن