کاربرد نظریه ساختار ادبی در نگارش مقالات علمی

اگر جامعه نویسندگان را شاعران، فیلسوفان، مورخان، روزنامه نگاران و محققان درنظر بگیریم و شاعران را اولین ساکنان این جامعه بدانیم که به صورت حرفه ای با نوشتن امرار معاش کرده اند و این چنین سنت نوشتن را به نسلهای بعدی انتقال داده اند، شاید واقعیت ساختار ادبی که توسط شاعران به بدعت گذاشته شده است و همچنان در نسلهای بعدی نویسندگان حفظ و ادامه پیدا کرده است قابل درک باشد. بنابراین اغراق آمیز نخواهد بود اگر نظریه ارسطو در خصوص ساختار تراژدی ابتدا به متون خبری در روزنامه نگاری و سپس به نحوه نگارش مقالات علمی در همه رشته ها تعمیم داده شود. دانشمندان، استادان و محققین علوم جدید، داستان سرایانی علمی محسوب می شوند که در محتوا و ساختار از قالب ادبی استفاده می کنند. با این پیش فرض، این مقاله در نظردارد با اتکا به اجزای تشکیل دهنده نقل ادبی نکات مشترک دو گونه کاملا متفاوت در ظاهر و کاملا مشابه در لایه های زیرین بپردازد .

کلیدواژه ها:

ساختار ادبی ، تولید دانش ، تحریرمقالات علمی ، ادیبان ، دانشمندان