تاثیر توانایی مقابله با استرس و توانایی حل مسئله بر ارتباط موثر در دانشجویان

برقراری ارتباط موثر یکی از مسائل کلیدی در محیط دانشگاه است و این ارتباط می تواند بر موفقیت تحصیلی و شغلی دانشجویان تاثیر زیادی داشته باشد. لذا هدف از انجام پژوهش حاضر پیش بینی ارتباط موثر براساس توانایی مقابله با استرس و توانایی حل مسئله در بین دانشجویان بود. این مطالعه توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری را کلیه دانشجویان دانشگاه آزاد اسلامی واحد کرج در نیم سال دوم سال تحصیلی ۱۴۰۱-۱۴۰۲ تشکیل دادند که بر اساس فرمول فیدل و تاباچنیک (۲۰۰۷) و به روش نمونه گیری تصادفی ۱۵۰ نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزار پژوهش شامل پرسش نامه های مقابله با موقعیت استرس زا اندلر و پارر(۱۹۹۰)، حل مسئله هپنر (۱۹۸۲) و ارتباط موثر کوئین دام (۲۰۰۴) بود. فرضیه تحقیق به روش تحلیل رگرسیون چندگانه به روش همزمان مورد تجریه و تحلیل قرار گرفت. نتایج پژوهش نشان داد با توجه به میزان ضریب تعیین (۰.۴۳=R۲) واریانس تبیین شده ارتباط موثر به عنوان متغیر ملاک توسط متغیر های پیش بین توانایی مقابله با استرس و توانایی حل مسئله در حد قوی می باشد و ابعاد اعتماد (β=۰.۱۵۴ p<۰.۰۱ ) و اشتیاق توانایی حل مسئله (β=-۰.۳۴۷, p<۰.۰۱) و بعد مساله مدار توانایی مقابله با استرس(β=۰.۲۳۹, p<۰.۰۱) با ضرایب مثبت، بیشترین تاثیر را در پیش بینی ارتباط موثر دانشجویان نشان دادند. با توجه به نتایج این پژوهش اعتماد و اشتیاق به حل مسئله و توانایی مقابله با استرس مسئله مدار باعث بهبود و تقویت ارتباط موثر در دانشجویان می گردد.

کلیدواژه ها:

ارتباط موثر ، توانایی حل مسئله ، توانایی مقابله با استرس.