مقایسه اثربخشی آموزش معنویت درمانی و واقعیت درمانی بر رفتار خودمراقبتی و افسردگی در بازماندگان کرونا

معنویت و ادراک واقعیت، نقش مهمی در سلامت زندگی فردی و اجتماعی دارند. هدف از این پژوهش، مقایسه اثربخشی معنویت درمانی و واقعیت درمانی بر رفتار خودمراقبتی، افسردگی در بازماندگان کرونا بود. روش: پژوهش حاضر، نیمه آزمایشی از نوع پیش آزمون _ پس آزمون و پیگیری با گروه گواه بود. جامعه آماری کلیه بازماندگان کرونا در سال ۱۴۰۰ بودند. ۴۵ نفر از داوطلبین واجد شرایط به روش نمونه گیری دردسترس به عنوان نمونه وارد پژوهش شدند. سپس به طور تصادفی در دو گروه آزمایشی معنویت درمانی و واقعیت درمانی و گروه گواه(هرگروه پانزده نفر )قرار گرفتند. برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه افسردگی(بک، ۱۹۶۶)، پرسشنامه رفتارهای خودمراقبتی مرتبط با کرونا(پویان فرد و همکاران ، ۱۳۹۹)استفاده شد. پیش آزمون، پس آزمون و پس از شش ماه پیگیری، انجام پذیرفت. داده ها با استفاده از روش تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر و آزمون تعقیبی بون فرونی در محیط نرم افزار spss۲۶ با سطح معناداری برابر ۰۵/۰ تجزیه و تحلیل شدند.یافته ها: در پژوهش حاضر معنویت درمانی و واقعیت درمانی بر افسردگی (۰۰۱/۰P<) اثر کاهنده و بر خودمراقبتی (۰۰۱/۰=P) اثر افزاینده داشتند. اثر متقابل زمان*گروه ها موجب کاهش افسردگی (۰۰۱/۰P<) و افزایش خودمراقبتی (۰۰۱/۰P<) نسبت به گروه گواه شد. نتایج آزمون تعقیبی بون فرونی نشان داد که اثربخشی واقعیت درمانی بر خودمراقبتی، بیشتر از معنویت درمانی و معنادار است(۰۳۱/۰ =P) و هر دو درمان نسبت به گروه گواه از اثر بخشی بیشتر و معناداری برخوردار بودند. نتیجه گیری: بر اساس یافته های این پژوهش ، معنویت درمانی و واقعیت درمانی بر کاهش افسردگی و افزایش خودمراقبتی در بازماندگان کرونا موثر بودند.

کلیدواژه ها:

افسردگی