تاثیر موسیقی و ریتم درسی بر کاهش استرس و بهبود توجه دانش آموز

آموزش و پرورش نوین، بیش از هر زمان دیگری با چالش هایی نظیر افزایش استرس تحصیلی، کاهش دامنه توجه و افت عملکرد شناختی در دانش آموزان روبرو است. در این میان، موسیقی و به طور خاص، ریتم درسی به عنوان یک مداخله چندوجهی، توجهات پژوهشی گسترده ای را به خود معطوف کرده است. این مقاله با هدف بررسی تاثیرات موسیقی و ریتم درسی بر سلامت شناختی دانش آموزان در مقاطع مختلف تحصیلی انجام شده است. یافته ها نشان می دهند که مواجهه نظام مند با فعالیت های ریتمیک، نه تنها منجر به فعال سازی نواحی گسترده ای از مغز، از جمله قشر پیش پیشانی (PFC) و مخچه، می شود، بلکه به طور معناداری سطح کورتیزول (هورمون استرس) را کاهش داده و سطوح دوپامین و سروتونین را در مدار پاداش تعدیل می کند. به طور خاص، ریتم درسی به عنوان عاملی برای «هم زمانی عصبی» (Neural Entrainment) عمل کرده و به طور مستقیم دامنه توجه پایدار، حافظه کاری و عملکردهای اجرایی (نظیر کنترل بازدارنده و انعطاف پذیری شناختی) را تقویت می نماید.

کلیدواژه ها:

آموزش موسیقی ، ریتم ، توجه ، استرس تحصیلی ، کارکردهای اجرایی ، سلامت شناختی.