نقش کلیدی عشایر در توسعه پایدار و صلح و سازش

جامعه عشایری به عنوان یکی از کهن ترین، پویاترین و پایدارترین جوامع انسانی، نقشی مهم و چندبعدی در توسعه اقتصادی، اجتماعی، زیست محیطی و همچنین تقویت صلح و سازش در مناطق خود دارد. این پژوهش با رویکرد توصیفی–کتابخانه ای، به بررسی ظرفیت ها، کارکردها و چالش های عشایر در تحقق توسعه پایدار و تحکیم همزیستی مسالمت آمیز می پردازد. یافته ها نشان می دهد که نظام معیشتی مبتنی بر دامداری و کوچ نشینی، صنایع دستی، دانش بومی و ساختار اجتماعی منسجم، نه تنها زمینه ساز پایداری اقتصادی و حفاظت محیط زیست است، بلکه از طریق سازوکارهای سنتی حل اختلاف، نقش موثری در ارتقای صلح و سازش و کاهش تعارضات محلی ایفا می کند. با این حال، فشارهای محیطی و اقلیمی، روند فزاینده یکجانشینی، ضعف زیرساخت ها و برخی سیاست گذاری های ناکارآمد، از مهم ترین چالش های جوامع عشایری محسوب می شود. فرصت هایی همچون ظرفیت بالای دانش بومی، قابلیت های گردشگری، صنایع دستی و مشارکت در برنامه های ملی توسعه، می تواند جایگاه عشایر را در توسعه پایدار تقویت کند. در این راستا، راهکارهایی مانند سیاست گذاری مشارکتی، حمایت از تولیدات عشایری، تقویت زیرساخت های آموزشی و بهداشتی و مستندسازی دانش بومی پیشنهاد می شود. نتایج مطالعه نشان می دهد که بهره گیری صحیح از ظرفیت های فرهنگی، اجتماعی و زیست محیطی عشایر، می تواند مسیری موثر برای تحقق توسعه ای پایدار همراه با صلح، سازش و تاب آوری اجتماعی فراهم سازد.

کلیدواژه ها:

تیراندازی ، حقوق کیفری ، اسلحه ، محافل شادی و عزا ، انحراف اجتماعی