تاثیر تصمیمات پزشکی و حقوقی بر فرآیند قطع عضو در بیماران دچار آسیب دیدگی سوختگی در ایران

پزشک به موجب قرارداد متعهد به درمان بیمار می گردد و در راه رسیدن به شفای بیمار با رعایت موازین فنی و علمی و نظامات دولتی و آگاه نمودن بیمار از آثار و نتایج معالجه تلاش می نماید. به دست نیامدن نتیجه مطلوب، فی نفسه دلالتی بر نقض قرارداد و تحقق دانشجوی دکترا بیوشیمی، دانشگاه آزاد اسلامی علوم تحقیقات تهران مسوولیت پزشک ندارد و باید تقصیر پزشک ثابت گردد.سوختگی یکی از آسیب های شدید و چندبعدی است که پیامدهای گسترده جسمی، روانی، اجتماعی و حقوقی به همراه دارد. در مواردی که شدت سوختگی منجر به از بین رفتن کامل بافت اندام می شود، تصمیم به قطع عضو به عنوان آخرین و حیاتی ترین اقدام درمانی مطرح می گردد. تصمیم گیری در چنین شرایطی فراتر از ملاحظات صرفا بالینی است و در بستر اخلاق حرفه ای، قانون، حقوق بیمار و ساختارهای نهادی معنا می یابد. این پژوهش با روش توصیفی–تحلیلی به بررسی تعامل میان تصمیمات پزشکی و الزامات قانونی در فرآیند قطع عضو بیماران دچار آسیب دیدگی سوختگی در ایران می پردازد. برای این منظور قوانین ملی (از جمله قانون مجازات اسلامی)، آیین نامه های پزشکی قانونی، دستورالعمل های وزارت بهداشت و مطالعات داخلی و بین المللی مورد تحلیل و مقایسه قرار گرفتند. یافته ها نشان می دهد که تصمیم پزشک برای قطع عضو تحت تاثیر عواملی مانند شدت آسیب، وضعیت همودینامیک بیمار، احتمال بازتوانی عضو، دسترسی به امکانات تخصصی، نگرانی های اخلاقی و ریسک مسئولیت کیفری یا مدنی قرار دارد. خلاهای قانونی، نارسایی در مستندسازی و فقدان رویه های ملی شفاف، باعث تردید در اتخاذ تصمیمات فوری می شوند و این امر نهایتا می تواند به تاخیر در درمان و افزایش مخاطرات بالینی منجر شود. مقاله پیشنهادهایی تقنینی و اجرایی از جمله اصلاح مواد قانونی، تدوین دستورالعمل های ملی، توسعه کمیته های اخلاق و تقویت آموزش حقوق پزشکی ارائه می دهد تا توازن میان حمایت از بیماران و صیانت از پزشکان محقق شود.

کلیدواژه ها:

تصمیمات پزشکی ، تصمیمات حقوقی ، قطع عضو ، بیماران ، سوختگی ، ایران