اثربخشی روایت درمانی بر خود شفقت ورزی و رفتارهای پر خطر دانش آموزان پسر مبتلا به خود جرحی بدون خودکشی

هدف پژوهش حاضر تعیین اثر بخشی روایت درمانی بر خود شفقت ورزی و رفتارهای پرخطر در دانش آموزان پسر مبتلا به خود جرحی بدون خودکشی بود که در آن از روش نیمه آزمایشی با طرح پیشآزمون- پسآزمون با گروه کنترل استفاده شد. جامعه آماری در این پژوهش را کلیه نوجوانان پسر مبتلا به خود جرحی بدون خودکشی در شهرستان اسکو تشکیل دادند که در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۴ در مقطع متوسطه مشغول تحصیل بودند. به روش نمونهگیری هدفمند، تعداد ۳۰ نفر دانشآموزان پسر که بابت خود جرحی توسط مشاور مدرسه شناسایی شده بودند و با استفاده از مصاحبه بالینی ساختار یافته (DSM-۵)، انتخاب شدند. برای تعیین اثر بخشی از پروتکل درمانی وایت و اپستون (۱۹۹۰) استفاده شد که به صورت گروهی به مدت ۸ جلسه ۹۰ دقیقهای اجرا شد. هر دو گروه، با پرسشنامه های خود شفقت ورزی نف (۲۰۰۳) و رفتارهای پرخطر نوجوانان ایرانی زاده محمدی و احمدآبادی (۱۳۸۸)بهعنوان پیشآزمون و بعد از اتمام درمان بهعنوان پسآزمون مورد ارزیابی قرار گرفتند. در نهایت پس از جمعآوری دادهها از روشهای آمار توصیفی میانگین و انحراف استاندارد و آمار استنباطی از آزمون تحلیل کو واریانس تک متغیره استفاده شد. سطح معنیداری در کلیه آزمونها ۰۵/۰ در نظر گرفته شد. یافته ها نشان داد در هر دو متغیر خود شفقت ورزی (۰۰۱/۰p

کلیدواژه ها:

روایت درمانی ، خود شفقت ورزی ، رفتارهای پرخطر ، خود جرحی بدون خودکشی