بررسی ارتباط بین انگیزش حالتی با سلامت روان دانش آموزان

هدف پژوهش حاضر بررسی ارتباط بین انگیزش حالتی و سلامت روان دانش آموزان با تاکید بر نقش عوامل مدرسه ای است. انگیزش حالتی به عنوان نوعی انگیزش ناپایدار و وابسته به موقعیت، تحت تاثیر ادراک دانش آموز از محیط یادگیری، سبک های تعاملی معلم، ساختار کلاس و جو مدرسه قرار دارد. براساس یافته های پیشین، رفتارهای بی واسطه معلم، بازخوردهای مناسب، تکالیف معنادار و فرصت تصمیم گیری، از جمله عوامل تقویت کننده انگیزش لحظه ای هستند و می توانند ادراک هیجانی و عملکرد تحصیلی را بهبود دهند. در سوی دیگر، سلامت روان دانش آموزان که طبق تعریف سازمان جهانی بهداشت حالتی از رفاه هیجانی، توانایی مقابله با استرس و مشارکت موثر در فعالیت های روزمره است، شدیدا از کیفیت محیط مدرسه و روابط آموزشی تاثیر می پذیرد. مرور پیشینه نشان می دهد که بی انگیزگی با کاهش سلامت روان همبستگی دارد و مداخلاتی چون رفتارهای حمایتی معلم و تمرین های روان­شناسی مثبت نظیر سپاسگزاری، می توانند هم انگیزش حالتی و هم سلامت روان را ارتقا دهند. مبتنی بر ادبیات نظری، انتظار می رود که ایجاد ساختار موثر کلاس (وظیفه، ارزیابی و اختیار)، همراه با رهبری مدرسه حمایتگر و توجه به نیازهای روان شناختی دانش آموزان، رابطه معناداری میان انگیزش حالتی و سلامت روان ایجاد کند. این چکیده زمینه لازم برای فرموله سازی فرضیه ها و مدل پژوهشی مطالعات آتی را فراهم می کند.

کلیدواژه ها:

انگیزش حالتی ، سلامت روان ، رفتار بی واسطه معلم ، مدیریت مدرسه ، روان شناسی مثبت