تبیین بالذات یا بالعرض بودن توجه در ارتباط انسانها با یکدیگر

انسان ها همواره در حال توجه و اراده هستند؛ یعنی در حال انتخاب و خواستن یک حقیقت از میان حقایق دیگر هستند. یکی از مباحثی که همیشه در میان انسانها مطرح بوده و هست، توجه و عدم توجه آنان به یکدیگر در روابط دوستانه، خانواده و همسایگی خویش است. بی تردید منشا برخی از نزاع های خانوادگی و اختلافات را در همین موضوع، یعنی نبود توجه یا کم بودن توجه و یا جهت داری آن می توان جست. از مسائل مرتبط با این موضوع که کمتر مورد توجه واقع شده است، آن است که اساسا توجه انسانها به چه اموری تعلق می گیرد؟ آیا توجه افراد به یکدیگر بالذات است یا بالعرض؟ اساسا آیا با دقت عقلی و نه عرفی، ممکن است کسی به چیزی و یا به شخصی، به خاطر خود آن چیز و آن شخص توجه کند؟ ما در این مقاله با توضیح معنای بالذات و بالعرض و با کمک مباحث فلسفی به این نتیجه رسیده ایم که توجه بالذات فقط معطوف به ذات فاعل شناسا می باشد و چون این ذات دارای شئون گوناگون است، هرگونه توجه به افراد نیز از مرتبه وجودی آن ذات نشئت می گیرد. آنگاه در ادامه به اقسام توجه بالعرض یعنی توجه الهی و توجه نفسانی اشاره کرده و مقایسه ای نیز میان آن دو داشته ایم.

کلیدواژه ها:

توجه الهی ، توجه نفسانی ، روابط انسانی ، بالذات ، بالعرض