ادبیات کودکان و نوجوانان و هنر قصه گویی: راهکارهای تلفیقی برای احیای هویت فرهنگی در نظام آموزشی

این مقاله با هدف بررسی نقش حیاتی و تلفیقی «ادبیات کودکان و نوجوانان» و «هنر قصه گویی» در بازسازی و تقویت هویت فرهنگی نسل جدید در چارچوب نظام آموزشی ایران تدوین شده است. در عصر سلطه رسانه های دیجیتال و جهانی شدن فرهنگی، شکافی عمیق میان کودکان و میراث فرهنگی ناملموس در حال شکل گیری است. این پژوهش با استفاده از روش شناسی مروری و تحلیل اسنادی، به بررسی مبانی نظری و پیشینه پژوهشی مرتبط پرداخته و چالش های موجود در نظام آموزشی را شناسایی می کند. یافته ها نشان می دهد که قصه گویی، به عنوان کهن ترین ابزار انتقال دانش و فرهنگ، در صورت تلفیق با ادبیات غنی و استاندارد کودک و نوجوان، می تواند به ابزاری قدرتمند برای پرورش تفکر انتقادی، هوش هیجانی و مهم تر از همه، ایجاد پیوندی عمیق با ریشه های فرهنگی تبدیل شود. نظام آموزشی کنونی، علی رغم تلاش ها، فاقد یک رویکرد نظام مند برای تربیت «معلم-قصه گو» و استفاده از روایت به عنوان یک استراتژی اصلی پداگوژیک است. در نهایت، مقاله با ارائه پیشنهادهای کاربردی، بر ضرورت تاسیس رشته دانشگاهی تخصصی در این حوزه، بازنگری در برنامه های درسی و توانمندسازی معلمان به عنوان راهکارهای کلیدی برای گذار از آموزش حافظه محور به یادگیری هویت محور تاکید می ورزد.

کلیدواژه ها:

ادبیات کودک و نوجوان ، هنر قصه گویی ، هویت فرهنگی ، نظام آموزشی ، میراث فرهنگی ناملموس ، راهبرد آموزشی.