طراحی برنامه های درسی مبتنی بر یادگیری ترکیبی

یادگیری ترکیبی به عنوان رویکردی نوین در نظام های آموزشی معاصر، تلاشی برای همگرایی قابلیت های آموزش حضوری و آموزش مبتنی بر فناوری است. این الگو با بهره گیری از فرصت های یادگیری انعطاف پذیر، شخصی سازی شده و تعاملی، امکان ارتقای کیفیت فرایند یاددهی–یادگیری را فراهم می سازد. هدف پژوهش حاضر، تبیین اصول، مبانی نظری و مولفه های طراحی برنامه های درسی مبتنی بر یادگیری ترکیبی و بررسی چالش ها و راهکارهای بهبود اجرای آن در محیط های آموزشی است. در این مقاله ابتدا به معرفی مفاهیم و الگوهای رایج یادگیری ترکیبی پرداخته می شود و نقش نظریه های یادگیری مانند سازه گرایی، یادگیری مشارکتی و یادگیری خودتنظیمی در شکل دهی به طراحی برنامه های درسی تبیین می گردد. سپس عناصر کلیدی طراحی برنامه درسی از جمله تحلیل نیازهای یادگیرندگان، تعیین اهداف، انتخاب محتوا، راهبردهای آموزشی حضوری و آنلاین، طراحی فعالیت های یادگیری، انتخاب فناوری ها و سیستم های ارزشیابی بررسی می شود. همچنین مراحل طراحی برنامه درسی در محیط های ترکیبی شامل نیازسنجی، طراحی، توسعه، اجرا و ارزیابی تحلیل خواهد شد. در ادامه، نقش معلم به عنوان تسهیل گر یادگیری و نقش فعال دانش آموز در فرایند یادگیری ترکیبی مورد تاکید قرار می گیرد. چالش های فنی، فرهنگی، مدیریتی و ارزشیابی که مانع اجرای موثر این رویکرد هستند نیز بررسی می شوند. در پایان راهکارهایی مانند توسعه حرفه ای معلمان، تقویت زیرساخت ها و تدوین سیاست های آموزشی روشن پیشنهاد می گردد. یافته های این مقاله نشان می دهد که یادگیری ترکیبی با وجود چالش های موجود، یکی از موثرترین رویکردها برای مواجهه با نیازهای آموزش در عصر دیجیتال است و می تواند الگویی پایدار برای آینده برنامه ریزی درسی باشد.

کلیدواژه ها:

یادگیری ترکیبی ، طراحی ، برنامه درسی ، آموزش فناوری ، ارزشیابی.