کاربرد بازی های محلی در برنامه درسی تربیت بدنی

افزودن بازی های محلی به برنامه درسی تربیت بدنی یکی از رویکردهای نوین در ارتقای کیفیت آموزشی، تقویت مهارت های حرکتی، و افزایش تعلق فرهنگی دانش آموزان به محیط اجتماعی خود به شمار می رود. بازی های محلی به دلیل ریشه داشتن در فرهنگ بومی و انتقال ارزش های اجتماعی، علاوه بر ایجاد نشاط و افزایش فعالیت بدنی، بستری مناسب برای آموزش غیرمستقیم مهارت های فردی و گروهی فراهم می کنند. در دهه های اخیر، با ظهور فناوری های نوین و کاهش تعاملات اجتماعی، اهمیت توجه به شیوه های آموزشی مبتنی بر حرکت، مشارکت و فرهنگ بومی بیش از گذشته نمایان شده است. این مقاله با هدف بررسی کارکردهای جسمانی، روانی، اجتماعی و فرهنگی بازی های محلی و نقش آن ها در غنی سازی برنامه درسی تربیت بدنی تدوین شده است. در بخش نخست، مبانی نظری مرتبط با تربیت بدنی، مفهوم بازی و جایگاه فرهنگ بومی در آموزش بررسی می شود. سپس، کارکردهای مختلف بازی های محلی تحلیل و نمونه هایی از کاربرد آن ها در مدارس ارائه می گردد. نتایج بررسی ها نشان می دهد که ادغام بازی های بومی در برنامه درسی می تواند به توسعه مهارت های حرکتی بنیادی، بهبود آمادگی جسمانی، افزایش انگیزه، تقویت روحیه همکاری، کاهش استرس و انتقال موثر ارزش های فرهنگی کمک کند. همچنین، موانعی مانند نبود منابع استاندارد، کمبود آگاهی معلمان، محدودیت فضا و نگاه کلیشه ای به بازی های سنتی، چالش هایی جدی در مسیر اجرای این رویکرد محسوب می شوند. در پایان، راهکارهایی همچون آموزش معلمان، ایجاد بانک جامع بازی های محلی، بومی سازی محتوا و برگزاری جشنواره های مدرسه ای پیشنهاد می شود. این مقاله می تواند برای پژوهشگران، معلمان، طراحان برنامه درسی و سیاست گذاران آموزشی مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

بازی های محلی ، برنامه درسی ، تربیت بدنی ، فرهنگ بومی ، آموزش.