نقش نهادی و سیاستی شهرداری ها در پیشگیری و کاهش آسیب های اجتماعی شهری

پیشگیری و کاهش آسیب های اجتماعی شهری زمانی به اثربخشی پایدار نزدیک می شود که شهرداری ها نقش خود را در چارچوبی نهادی و سیاست محور بازتعریف کنند و مداخلات اجتماعی را به صورت منسجم، زمینه محور و مبتنی بر شناخت اجتماعی محلات سامان دهند. تمرکز بر شواهد موجود نشان می دهد که آسیب های اجتماعی در شهرها بیش از آنکه پیامد رفتارهای فردی باشند، حاصل ضعف در پیوندهای اجتماعی، ناکارآمدی سیاست های فرهنگی–اجتماعی و گسست میان برنامه ریزی شهری و واقعیت های زیسته شهروندان اند. جمع بندی یافته ها بیانگر آن است که سیاست گذاری فرهنگی–اجتماعی زمانی نقش پیشگیرانه موثر ایفا می کند که با تقویت سرمایه اجتماعی، افزایش احساس تعلق و فعال سازی ظرفیت های محلی همراه شود و از قالب اقدامات مقطعی و نمادین خارج گردد. همچنین روشن می شود که سازمان های فرهنگی–اجتماعی شهرداری ها در صورت برخورداری از جایگاه نهادی روشن و پیوند موثر با مدیریت شهری، قادرند سیاست ها را به مداخلات عملی و پایدار تبدیل کنند و از بازتولید آسیب ها در سطح محلات جلوگیری نمایند. نتایج مرور نشان می دهد که پیشگیری اجتماعی از جرم و ناهنجاری های شهری به کیفیت مدیریت فضاهای عمومی و حضورپذیری اجتماعی وابسته است و مداخلات محله محور، در صورت پشتیبانی نهادی، می توانند به افزایش تاب آوری اجتماعی و کاهش فرصت های بروز آسیب منجر شوند. در مجموع، هم افزایی نهادی و کنش بین بخشی به عنوان شرط تکمیل نقش شهرداری ها، پیشگیری اجتماعی را از مجموعه ای اقدامات پراکنده به یک منطق مدیریتی پایدار در حکمرانی شهری ایران ارتقا می دهد.

کلیدواژه ها:

شهرداری ها ، پیشگیری اجتماعی ، آسیب های اجتماعی شهری ، سیاست گذاری فرهنگی–اجتماعی