رابطه سبک های یادگیری با افت تحصیلی در دانش آموزان و دانشجویان

افت تحصیلی یکی از چالش های اساسی نظام های آموزشی است که تاثیر قابل توجهی بر پیشرفت علمی، انگیزش تحصیلی و آینده تحصیلی دانش آموزان و دانشجویان دارد. یکی از عوامل موثر در پیشگیری یا کاهش افت تحصیلی، سبک های یادگیری دانش آموزان و دانشجویان است که شیوه های دریافت، پردازش و به کارگیری اطلاعات را تعیین می کنند و می توانند عملکرد تحصیلی و کیفیت یادگیری را تحت تاثیر قرار دهند. پژوهش های پیشین نشان داده اند که سبک های یادگیری فعال، مشارکتی و مبتنی بر خودتنظیمی با عملکرد بهتر تحصیلی و کاهش افت تحصیلی ارتباط مثبت دارند، در حالی که سبک های یادگیری منفعل، صرفا حفظی و بدون مشارکت فعال، با افزایش افت تحصیلی مرتبط هستند. هدف پژوهش حاضر بررسی رابطه میان سبک های یادگیری و میزان افت تحصیلی در دانش آموزان و دانشجویان است و تلاش دارد تا با شناسایی سبک های یادگیری موثر، راهکارهایی برای ارتقای یادگیری و پیشگیری از افت تحصیلی ارائه دهد. این پژوهش از نوع توصیفی-همبستگی بوده و داده ها با استفاده از پرسشنامه استاندارد سبک های یادگیری و سوابق تحصیلی جمع آوری شده و توسط تحلیل های آماری شامل همبستگی پیرسون و رگرسیون مورد بررسی قرار گرفت. یافته ها نشان داد که سبک های یادگیری فعال و مشارکتی با کاهش افت تحصیلی ارتباط معنادار و مثبت دارند، در حالی که سبک های یادگیری منفعل و سطحی با افزایش افت تحصیلی همراه هستند. همچنین، نتایج حاکی از آن است که سبک های یادگیری می توانند بخش قابل توجهی از واریانس افت تحصیلی را پیش بینی کنند و تقویت سبک های یادگیری فعال و خودتنظیمی می تواند به عنوان یک راهبرد موثر برای بهبود عملکرد تحصیلی دانش آموزان و دانشجویان به کار گرفته شود. یافته های این پژوهش نشان می دهد که معلمان، مربیان و برنامه ریزان آموزشی می توانند با شناخت سبک های یادگیری و طراحی فعالیت های متناسب با آن، انگیزه و مشارکت فعال یادگیرندگان را افزایش داده و زمینه کاهش افت تحصیلی را فراهم کنند. بنابراین، توجه به سبک های یادگیری به عنوان یک عامل کلیدی در ارتقای کیفیت آموزش و یادگیری و پیشگیری از افت تحصیلی اهمیت بسزایی دارد.

کلیدواژه ها:

افت تحصیلی ، سبک های یادگیری ، دانش آموزان ، دانشجویان ، یادگیری فعال ، خودتنظیمی