روانشناسی یادگیری کودکان در دوره ابتدایی

یادگیری کودکان دوره ابتدایی تحت تاثیر تعامل میان حافظه و توجه، سبک های یادگیری فردی و انگیزش درونی و بیرونی است. توانایی مدیریت توجه و تقویت حافظه، پایه ای برای یادگیری مفاهیم پیچیده و توسعه مهارت های شناختی محسوب می شود. تفاوت های فردی و سبک های یادگیری نشان می دهد که هر کودک نیازمند روش ها و فعالیت های آموزشی متناسب با ویژگی های خود است تا یادگیری موثر و معنادار فراهم شود. انگیزش و هیجان نیز نقش حیاتی در تعامل کودک با محتوا و محیط یادگیری دارند و می توانند یادگیری فعال و مشارکتی را تقویت کنند. توسعه مهارت های حل مسئله، تفکر انتقادی و خودتنظیمی، همراه با یادگیری اجتماعی و تعاملات مثبت با معلم و همسالان، موجب شکل گیری رفتارهای تحصیلی مطلوب و ارتقای توانایی های شناختی و اجتماعی کودکان می شود. استفاده از بازی، فعالیت های عملی، فناوری های دیجیتال و ابزارهای هوشمند امکان یادگیری فعال، تجربه ای و مشارکتی را فراهم می آورد. محیط یادگیری حمایت گر و مثبت و طراحی ارزشیابی خلاقانه و مبتنی بر رشد مهارت ها، زمینه را برای افزایش انگیزه، اعتمادبه نفس و یادگیری مادام العمر فراهم می کند. روان شناسی یادگیری کودکان یک فرایند چندبعدی و پیچیده است که نیازمند توجه همزمان به جنبه های شناختی، هیجانی، اجتماعی و محیطی می باشد. توجه به تفاوت های فردی، ارائه فرصت های یادگیری فعال و تعاملی، استفاده از فناوری و ایجاد محیط حمایت گر و انگیزشی، یادگیری را برای همه کودکان معنادار و موثر می سازد و زمینه رشد کامل شناختی، هیجانی و اجتماعی آنان را فراهم می کند.

کلیدواژه ها:

روانشناسی یادگیری ، کودکان ، دوره ابتدایی ، اعتمادبه نفس