امنیت سایبری سیستم های فرماندهی و کنترل هسته ای در عصر هوش مصنوعی: تهدیدات دوچندان و ضرورت تاب آوری راهبردی

چکیدهدر عصر حاضر، همگرایی فزاینده دو حوزه حیاتی « سیستم های فرماندهی و کنترل هسته ای» و «فناوری هوش مصنوعی» منطق امنیت هسته ای و ثبات استراتژیک جهانی را در معرض تحولی بنیادین قرار داده است. سیستم های فرماندهی و کنترل هسته ای، به عنوان مغز و عصبی که قدرت هسته ای را مهار می کند، همواره هدفی جذاب و حیاتی برای حملات سایبری بوده اند. اکنون، ظهور و گسترش هوش مصنوعی، این میدان را هم برای مدافعان و هم برای مهاجمان، دگرگون ساخته است. این مقاله با روشی تحلیلی-تبیینی و با اتکا به منابع معتبر داخلی و خارجی، به واکاوی این پرسش محوری می پردازد که هوش مصنوعی چگونه چالش های امنیت سایبری سیستم های فرماندهی و کنترل هسته ای را عمیق تر و پیچیده تر ساخته و چه راهکارهای نوینی را برای مقابله با این تهدیدات و تقویت تاب آوری ارائه می دهد. یافته ها نشان می دهد هوش مصنوعی از یک سو، با توانمندسازی مهاجمان برای طراحی حملات پیچیده تر، خودکار و هدفمندتر علیه زیرساخت های حیاتی فرماندهی و کنترل، افزایش تهدیدات نفوذ و جاسوسی سایبری، و تسهیل تولید و گسترش آسیب پذیری های ناشناخته، سطح تهدید را به طور تصاعدی بالا برده است. در عصر هوش مصنوعی، امنیت سایبری سیستم های فرماندهی و کنترل هسته ای دیگر صرفا یک مسئله فنی نیست، بلکه یک ضرورت راهبردی حیاتی برای جلوگیری از فروپاشی بازدارندگی و وقوع فاجعه است. دستیابی به تاب آوری موثر، مستلزم رویکردی همه جانبه شامل سرمایه گذاری در تحقیق و توسعه هوش مصنوعی امن و تفسیرپذیر، تقویت همکاری های بین المللی برای ایجاد هنجارهای بازدارندگی سایبری، حفظ نقش بی بدیل قضاوت انسانی در حلقه بحرانی تصمیم گیری، و نهادینه کردن فرهنگ امنیت سایبری در تمام سطوح فرماندهی هسته ای است. غفلت از این الزامات، ثبات مبتنی بر بازدارندگی هسته ای را در عصری نوین از بی ثباتی سایبری قرار خواهد داد.

کلیدواژه ها:

واژگان کلیدی: امنیت سایبری ، هوش مصنوعی ، ثبات استراتژیک ، جنگ سایبری ، تهدیدات سایبری.